Naam belangrijker dan gewicht

De kiezer is wispelturig geworden. En de partijen denken hem eerder te lijmen met een grote naam, een presentator van Big Brother of een topmodel met Limburg Stirum in de naam. Ze durven niet meer te investeren in jonge talenten om die langzaam te laten groeien. Ze durven niet meer te investeren in zwaargewichten die minder scoren bij de kiezer, maar die het beleid wel rechthouden. Ze hollen heen en weer, zetten ervaren talent bij het huisvuil om in allerijl ingekochte krachten, nog vóór de eerste training al in de eerste ploeg op te stellen. Ze sleuren Willem Frederik Schiltz en Wouter Van Bellingen op hun lijsten om hun naamsbekendheid uit te buiten, al vinden die van zichzelf dat ze nog niet rijp zijn.

De gevolgen laten zich raden. Het parlement zal dit keer niet bestaan uit opvolgers die niet kritisch durven zijn uit schrik hun baan te verliezen, maar uit nieuwelingen die nog niet kritisch kúnnen zijn omdat ze nog niet weten waarover het gaat en hoe het parlementair spel gespeeld wordt.

De meesten zullen snel gedumpt worden of zelf vertrekken. Enkelen zullen zich ontpoppen als goede woordvoerders van de partijlijn en zullen mogen blijven. Een enkeling met echt talent - dat blijkt nu al - zal pijlsnel opklimmen, minister worden, overvraagd worden, kraken, en vroegtijdig opgebrand zijn.

Guy Tegenbos in De Standaard, 2 april 2007