Zuid-Ossetië en organenhandel

Vandaag [breng ik] een ernstige bijdrage over een tragisch gebeuren: het conflict in Zuid-Ossetië. Ik doe dit omdat ik in 1992-93 twee keer in dit gebied ben geweest aan het hoofd van een kleine delegatie van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) om een verslag te maken over het smeulend conflict. (...)

Toen we toekwamen in Tshinkvali, de hoofdstad van Zuid-Ossetië, werden wij onthaald door de zelfverklaarde lokale president. Hij verzocht ons, vooraleer de vergadering te beginnen, hulde te brengen aan 60 burgers die een dag voordien in een gevecht met het Georgische leger, althans zo beweerde hij, waren gedood. (...) Het viel mij op dat de meeste van de lijken, waarvan het bovenlijf was ontbloot, een grote wonde vertoonden van hun adamsappel tot aan de onderkant van hun buik. De wonde was met een grove draad blijkbaar heel snel dichtgetrokken. Ik vroeg aan de lokale president wat dit te betekenen had, maar hij zei, heel verveeld, dat hij hierover niet kon uitweiden.

's Avonds was er een banket en ik zat naast de plaatselijke president. Nadat hij een paar wodka's had gedronken, vroeg ik hem op de man af: "Vanochtend bezochten we al die lijken in de loods en ze vertoonden van die grote wonden. Wat is hiervan de verklaring?" De man schraapte zijn keel en zei op zachte toon tegen mij: "U moet begrijpen dat wij in onze strijd wapens nodig hebben. We hebben weinig geld. Bijgevolg zijn we verplicht alle mensen die al dan niet gewelddadig sterven, zo snel mogelijk te beroven van hun nog bruikbare organen. Al die organen gaan, via de Russische maffia, naar Rusland en worden daar verkocht om te worden overgeplant. Zo bekomen we wat geld om de strijd voort te zetten".

In ons eindrapport schreven wij dat Zuid-Ossetië een grote graad van autonomie moest krijgen, zonder evenwel volledig onafhankelijk te worden omdat dat economisch niet leefbaar was. (...)

Voormalig premier en Minister van Staat Mark Eyskens in een gastcolumn in Het Laatste Nieuws, 6 september 2008