Zoals in Berlijn in 1910

In succesvolle niet-Westerse landen groeien de nationale trots en het zelfvertrouwen zeer duidelijk. Voor mij werd dit een paar jaar geleden levendig geïllustreerd in een internetcafé in Shanghai, tijdens een gesprek met een Chinese jongeman in een leidinggevende functie. Hij beschreef de buitengewone groei die in zijn land aan het plaatsgrijpen was en een toekomst waarin China een modern en voorspoedig land zou zijn. Hij was door en door verwesterd in zijn kledij en in zijn manier van optreden, hij sprak prima Engels en was in staat op boeiende wijze over de laatste businesstrends te spreken of wat te roddelen over de Amerikaanse popcultuur. Hij leek een volmaakt product van de globalisering; hij die culturen overbrugt en de wereld kleiner en cosmopolitischer maakt. Maar toen we begonnen over Taiwan, Japan en de Verenigde Staten spuwde hij zijn gal. Hij legde op boze toon uit dat indien Taiwan het zou aandurven om de onafhankelijkheid uit te roepen, China het zonder meer onder de voet zou moeten lopen. Hij zei dat Japan een agressief land was dat niet te vertrouwen was. Hij was er zeker van dat de Verenigde Staten de Chinese ambassade [in Belgrado] met opzet hadden gebombardeerd tijdens de oorlog in Kosovo in 1999, om het Chinese volk te intimideren met militaire macht. En zo ging het verder. Ik voelde me alsof ik in Berlijn was in 1910 en in gesprek met een jonge Duitse professional, die in die dagen ook volkomen modern en volkomen nationalistisch zou zijn geweest.

Fareed Zakaria in "The Post-American World", Norton, New York, 2008