Waarom buschauffeurs in elkaar worden geslagen

Ingezonden door LVB op 2009-04-09 21:49

(...) De Surinaamse chauffeur heeft zo zijn eigen theorie. ‘Eerlijk gezegd zijn het altijd de autochtone chauffeurs die dit overkomt.’ Waarom? ‘Omdat ze in discussie gaan. Dat moet je gewoon nooit doen.’ (...)

Bij de remise op het Amstelstation zijn de chauffeurs wat voorzichtiger.‘Ik mag hier eigenlijk met jou helemaal niet over praten’, zegt een wat oudere man terwijl hij paaseitjes uitdeelt. ‘Dat zijn orders van hogerop. Hoe meer wij zeggen in de media, hoe meer die jongelui op ideeën worden gebracht. Net zoals met die schietpartijen op scholen. Daarom houden wij ons liever stil.’ (...)

Maaike Boersma in De Pers, 6 april 2009

Reacties

#78645

oxbow

donderdag, 9 april, 2009 - 21:51

 

Amai ge zijt snel :)

#78658

Benny Marcelo

vrijdag, 10 april, 2009 - 07:27

 

Bedoeld hij nu dat allochtonen de krant lezen of het nieuws zien en zo op ideeën komen?
Daar geloof ik niks van!

#78659

dendof

vrijdag, 10 april, 2009 - 07:51

 

Als ik het goed begrijp zegt de Surinamer: ofwel laat je je doen, ofwel klop je erop.

#78662

Stef

vrijdag, 10 april, 2009 - 08:54

 

Dus als autochtoon die werkt voor zijn centen en die zijn baas ook centen wil laten verdienen : niet in discussie gaan met dat bepaald schorriemorrie en ze gewoon zonder schroom, zonder betalen, laten meerijden?

#78668

Lizzie

vrijdag, 10 april, 2009 - 10:37

 

Ja, de controleurs zijn er ook wel. Maar die zie je alleen maar op de bustrajecten waar lieve, oude, autochtone dametjes zitten.

Wat de "risicovolle" ritten betreft, daar blijven ze weg of zijn ze nooit te zien. Met reden misschien. Ze zijn hun leven waarschijnlijk ook nog niet beu. De zaak Guido Demoor in Antwerpen indachtig.

En ook niet vergeten wat de "ideologie" van bazin Lieten is.

#89992

Jannemanrobinson

zaterdag, 21 november, 2009 - 10:36

 

Testen of dit werkt, zonder inloggen of zoeiets...

#89995

Jannemanrobinson

zaterdag, 21 november, 2009 - 11:11

 

Ja, het werkt! Nu mijn bijdrage. Ik stuitte op deze discussie en het is iets wat me al lange tijd bezighoudt.

De chauffeurs die in discussie gaan met moeilijke klanten kiezen voor de moeilijke weg. Dit doen ze omdat ze vinden, dat iedereen moet betalen. Ze vinden dat als de gene met de grootste mond gratis mee mag, dit niet eerlijk is voor de andere passagiers. Dat dan het hek van de dam is en het alleem maar meer grote monden of erger in de hand werkt. Overlast en grote monden accepteren past niet bij hun beroepseer/ beroepsgevoel EN ZE HEBBEN GELIJK. Ik sta absoluut achter hen. Het rotte is dat het eigenlijk niet te winnen valt. Het moet kei- en keihard worden aangepakt, dat gesodemieter, met knoeperhoge boetes en voldoende toezicht, maar daar is dus weer het geld niet voor. Snap ik ook wel weer.

De relaxte chauffeur: ah, geeft niet joh, stempeltje verlopen? Ga lekker zitten, man! De ik-doe-niet-moeilijkchauffeur. Chill man! Dat jij als passagier bij controle de l#l bent met je ongeldige strippen, dat zeggen ze er niet bij. Dat hun beroepsintegere collega's de volle laag krijgen van de moeilijke passagier als deze het opnieuw probeert, dat nemen ze voor lief.

Twee kantekeningen:
1) met de chill-chauffeur bedoel ik niet de ECHT hulpvaardige chauffeur, die in kan schatten wanneer hij wel strikt de stempel moet hanteren en wanneer niet.
2) ik kan me voorstellen dat de chillhouding van sommmige chauffeurs een overlevingsstrategie is. Dat ze in hun hart weten dat het door hun te coulante houding de verkeerde kant op gaat voor anderen. Alleen, ze durven misschien niet anders...En geef ze eens ongelijk.
3)Ik ben een openbaarvervoerfan en reis veel met de bus. Ik moet zeggen dat ik meermaals situaties heb meegemaakt waarin de chauffeur zelf de problemen over zich afriep. NIET door 'er wat van te zeggen' , maar door de manier waarop. Of beschudigingen uiten op een erg aanvallende manier en geen verontschuldigingen aanbieden als blijkt dat ze ongelijk hadden of even het waarom van hun aanvallende toon toelichten. Maar ja...wellicht dat deze knorrepotten ooit ook beroepsidealisten waren, maar dat hun idealen van weleer verlogen zijn in de niet altijd prettige beroepspraktijk.

AL MET AL; HULDE AAN DE CHAUFFEUR. ALS JE OOIT PROBLEMEN HEBT, BEN IK ER VOOR JE. IK KIJK NOOIT LIJDZAAM TOE. ANDERS ZAL IK ME ACHTERAF OM JE BEKOMMEREN EN JE BIJSTAAN. IK VRAAG ALTIJD BELEEFD OF DE MUZIEK WAT ZACHTER MAG, STAAR IRRITANT LANG NAAR SCHOENEN OP DE BANK EN VIND HET FIJN DAT IK DIT EVEN KWIJT KON.