Bono wil P2P-verkeer traceren

Het enige wat de film-en tv-industrie beschermt tegen het lot dat de muziekindustrie en zelfs de krantenwereld is overkomen, is de grootte van de bestanden. De onveranderlijke wetten van de bandbreedte vertellen ons dat we slechts een paar jaar verwijderd zijn van de mogelijkheid om een heel seizoen van "24" te downloaden in 24 seconden. Velen zullen verwachten dat ze dat gratis krijgen.

Tien jaar van file-sharing en swiping heeft duidelijk gemaakt dat dit pijn doet aan creatievelingen - in dit geval jonge, beginnende de mensen het pijn doet zijn de makers - in dit geval, de jonge, beginnende songwriters die niet kunnen leven van de verkoop van tickets en T-shirts zoals de minst sympathieken onder ons - en dat de mensen die het meest verdienen aan dit omgekeerde Robin Hood-gedrag de internetproviders zijn, waarvan de winstaangroei de perfecte spiegel is van de verloren inkomsten van de muziekindustrie.

We zijn het postkantoor, vertellen ze ons, wie weet wat er allemaal in die bruine pakjes zit? Maar we weten uit nobele poging van Amerika om kinderpornografie te stoppen, om nog maar te zwijgen van de verwerpelijke poging van China om online afwijkende meningen te onderdrukken, dat het perfect mogelijk om inhoud te traceren.

Bono in "Tien ideeën die de komende tien jaar interessanter kunnen maken", in The New York Times, 2 januari 2010


Bono heeft gemist dat zelfs een totalitaire regering die de macht heeft om organen te oogsten van dissidenten, de inhoud van het internet niet effectief kan controleren.

Cory Doctorow op Twitter, 4 januari 2010