VS-isolationisme en Israel

Rand had toen al gelijk. Maar zij kon natuurlijk niet een halve eeuw in de toekomst kijken. Vandaag is er een groot verschil tussen Israel en Taiwan.

- Israel staat tegenover een grote moslemwereld die intern zeer verdeeld is en verslonden wordt door allerlei interne 'barbaarse' conflicten. Israel geniet ook veel meer interne politieke steun binnen de VS, wat betekent dat het groeiende isolationisme in de VS wel voldoende selectief zal blijken te zijn. Ten derde, en bovenal, de Israeli bevolking is vandaag even vastberaden om voor de eigen vrijheid te blijven vechten als die van een generatie geleden.

- In Taiwan zijn de trends minder rooskleurig. Taiwan staat tegenover de Chinese 'wereld', die niet wordt verscheurd door interne barbaarse conflicten, en die tegelijkertijd zowel extreem-nationalistisch als extreem-racistisch is. Dat racisme neemt verschillende vormen aan, maar de relevante vorm hier is de notie dat de factor 'ras' alles kan goedpraten (ondermeer de vrijheid van anderen afnemen op basis van die factor, zo een beetje gelijk Hitler's 'groot-Deutschland' idee). Ten tweede, Taiwan geniet over veel minder interne politieke steun binnen de VS (dan Israel). En tenslotte, ook al is de democratie in Taiwan veel recenter en minder diepgaand dan die van Israel, zij is ook veel sneller aan het verloederen. Taiwan begint meer en meer een vazal te worden van China, en de permanente intimidatie van de mainland heeft tot grote interne verdeeldheid geleid binnen Taiwan. Taiwan is vandaag al effectief 'gefinlandiseerd', t.t.z. het is gelijk Finland was tijdens de hoogdagen van de Soviet Unie, een staat zonder echte soevereinitei. Het grote verschil is dat de Soviet Unie onder de competitie met de VS ineengestort is, terwijl dat vooruitzicht voor China zeer onwaarshijnlijk is. De Taiwanezen gaan niet het geluk hebben dat de Finnen hebben gehad.