Een korte bocht, graag!

Ik heb zonet met aandacht het Opinie-artikel gelezen in DE TIJD gelezen en de ‘korte bocht’ die we maken. Misschien is dit een mooie metafoor: misschien willen we wel een korte bocht, omdat de lange lijnen rechtdoor niet meer zo evident zijn als ze wel lijken.

Zoals eerder gemeld: ik word weemoedig van het feit dat er toch één minister is die mijn belangen als ondernemer wil verdedigen. Bijzondere dank daarvoor. De realiteit voelt echter anders: omwille van de Auvibeltaks krijg ik geen geld, maar moet ik geld betalen. Mijn vrouw als fotograaf om haar foto’s op te slaan, ik als softwarebedrijf om mijn eigen IPR op te slaan. Dus het verhaaltje van ‘inkomsten voor creatievelingen’ is op papier wel waar, maar klopt in de realiteit geenszins. Het is een taks die lineair is, punt uit.

Maar het gaat veel verder dan Auvibel: Reprobel, Sabam, … ze slagen er allemaal in dit soort taksen te krijgen. Concreet: ik betaal mijn abonnement op Forrester Research met mijn bedrijf. Ik print dat af en moet Reprobel betalen. Voor IPR die ik betaald heb. Leg dat eens uit alstublieft? Alle respect, Mijnheer de Minister, maar U omzeilt dit naar mijn gevoel wat te handig en zeer emotioneel. De feiten staan mijlenver van het emo-verhaal dat u brengt.

Hoe komt het dat al die mensen à la Sabam, Reprobel, Auvibel en vele anderen er telkens toch in slagen zulke akkoorden met halve waarheden te laten aaneenbreien, terwijl ze zelf de meest gecontesteerde organisaties zijn. Sabam zit (om het zacht uit te drukken) verwikkeld in een proces van fraude, fraude en nog eens fraude. Of hoe noemt men zoiets als er valsheid in geschrifte, zwart geld en niet doorstorten van gelden naar zijn leden wordt vastgesteld? Maar blijkbaar zijn ze toch acceptabel genoeg om als gesprekspartner te dienen en op hun wenken bediend te worden. Reprobel, tot voor kort nooit gehoord, permitteert het zich een paar jaar geleden om zomaar een schrijven in de bus te droppen aan alle ondernemers om te zeggen dat wij een stuk van onze inkomsten aan hen moeten betalen? Sorry. over my dead body. Nog nooit betaald, en ik zal dat ook nooit betalen. Zeg mij eens welke VZW’s (what’s in a word…) u wel en niet aanvaardt om maatwerk-wetten voor te maken? Of kunnen we nu allemaal die Auvibel-taks gaan innen?

U reageert met ‘DIGITAAL PLAN 2010-2015’. In alle eerlijkheid: fraai werk en een mooie stap. Maar u gaat me toch niet laten geloven dat dit de volledige visie is op de toekomst van de informatiemaatschappij? En dat dit aanleiding zal geven tot disruptie? Ik hoor u graag zeggen dat u ‘met Agoria’ heeft onderhandeld en dat dit ondertekend is door ‘captains of industry’. Maar dan komt de vraag uit mijn buik naar bovengeborreld: zijn het nu de captains of industry die voor innovatie gaan zorgen? Het zou me -eerlijk waar- veel plezier doen. Ooit was het anders met die captains of industry: ik heb van horen zeggen dan die Watson van IBM dacht dat er nooit meer dan 15 computers ter wereld gingen geïnstalleerd worden, ik heb zelf nog meegemaakt dat Bill Gates zei dat het internet een klucht was. En van Lippens heb ik persoonlijk vernomen dat zijn bank zowat het beste was dat Europa, wat zeg ik, de wereld kon overkomen. Ik durf nu niks meer zeggen over General Motors en hun innovatiekracht. De mortuis nil nisi bene… Het risico zou bestaan dat je het grappig begint te vinden, terwijl het mij echte doodsernst is. Iemand wordt voor mij geen captain of industry door zijn streepjeskostuum of de plaats die hij heeft in een bedrijf. Maar iemand wordt captain of cash flow creation door dingen te doen die niemand ervoor al deed. Apple met zijn GUI, Napster met zijn peer-to-peer muziekmodel, Skype met peer-to-peer telefonie, Tesla met €-triek, Egg met financiële modellen, NetLog met ‘personal diary’ modellen, … Ze blijken disruptief, en zijn veelal storend voor de ‘gevestigde pikorde’. Wil u de pikorde beschermen, of wil u nieuwe hanen met mooie pluimen?

Is het toeval dat in Amerika het ondernemerschap zoveel makkelijker floreert? Zou dat kunnen komen omdat men toelaat dat disruptieve modellen hun kans krijgen zonder dat onmiddellijk de gevestigde industrieën naar een minister kunnen lopen om te gaan wenen over ‘hun verlies aan inkomsten’? Misschien moeten we ons die vraag eens stellen. Want daar gaat het finaal over. Of we – excuseer me mijn woordenschat - de ballen aan ons lijf hebben om ondernemer te zijn en voor zij die hun leven niet willen zien in die onzekerheid, dan tenminste de intellectuele eerlijkheid hebben om ondernemers toe te laten hun ding te doen zonder er telkens wetten, taksen en andere onnozelheden door te jagen om die boel te saboteren.

Mijnheer de Minister, ’t is wat lang geworden. Ik hoop dat u mij deze uitsmijter niet kwalijk gaat nemen: hoe a-politiek ik ook ben, mijn hart is liberaal en genetisch ondernemingsgeinfecteerd. Als u Alexander ziet, moet u hem dat eens vragen. U kan het hem vragen over mij, maar u kan het hem ook over zichzelf als ex-ondernemer vragen. Daarom durf ik mij toch aan deze vraag wagen: hoe is het in godsnaam mogelijk dat nen toffe pee gelijk gij, binnen een liberale partij die enige voeling met liberalisme heeft, wetten maakt, taksen int voor bleirende ondernemers die eigenlijk niets liever dan een staatstussenkomst willen. Het doet me in andere termen denken over liberalisme, taksen en politiek. Gij zijt een politieker en dus kunt ge veel beter deze zaken vernissen dan ikzelf. Maar de feiten kunt ge niet wijzigen:

• Het is een lineaire taks, door de staat opgelegd aan vrije ondernemers
• Het is een zoveelste wet bovenop de toren van regeltjes wetten en al de rest die door een zinnig mens niet meer bij te houden zijn.
• De belasting wordt niet geheven op IPR van ‘creatievelingen’, maar op een subset van dragers.

Wil u mijn leefwereld leren kennen? Surf eens hier naartoe. Het boek is nog steeds ‘bestelbaar’ en de opvolger van Blood in the Streets en The Great Reckoning. Schrik niet. Het is geschreven door de ‘oude garde’ maar dan wel ene die weet waarover het gaat. Gewoon om u te zeggen dat ik echt wel kan leven met streepjeskostuums. Maar ge moogt mij nooit vragen om tussen de lijntjes ervan te kleuren.

Ik ga na Advalvas, na Adam Software, … nog vele dingen doen. De goesting om dat in België te doen, is heel, heel erg klein. Dat is het directe resultaat van al die kronkelingen waar mijn kop niet voor gemaakt is.

Ondernemers zijn rare beestjes. De vraag is of ge ze wilt houden?

Nu moet ik u laten. Ik sta nog een paar duizend bladzijden achter uit het Belgisch Staatsblad die ik moet lezen. Want het schijnt dat iedere Belg wordt geacht de wet te kennen. Aan het tempo waarin de politiek ze creëert, kan ik eerlijk gezegd niet volgen.

PS: Waarom moet ieder bedrijf een audit laten doen op jaarlijks niveau en waarom zouden die Auvibel, Sabam, Reprobel, etc… dat niet moeten doen voor de centen die ze van ons ontvangen? Hebt gij een audit liggen op uw bureau van die mensen hoeveel ze doorstorten? Ik heb een pak mails liggen met naam en toenaam van leden die melden niks te krijgen van Sabam & co en dat er geen greintje respect is voor hun leden…

Pieter Casneuf