Kan kunst Doel redden?

Soms neemt de "kunst kan de wereld redden"-gebakken lucht concrete proporties aan. Dan wordt kunst ingeschakeld in concrete doelstellingen. Dat mochten we begin mei 2009 meemaken in Doel, het met sloping bedreigde dorp aan de haven van Antwerpen, alwaar nog een tiental oorspronkelijke huiseigenaars zich honkvast in de bodem plantten. De leegstand van huizen - mensen met gezond verstand, die hun bloed niet wensen te geven voor een stuk bodem, zijn er natuurlijk allang vandoor - die leegstand heeft vanzelfsprekend krakers aangetrokken en een twijfelachtig soort idealisten aangetrokken, die dus niets met het oorspronkelijke dorp te maken hadden. (...)

Maar begin mei 2009 heeft Vlaams minister van Cultuur Bert Anciaux in eigen persoon een kunstproject geopend in het bedreigde Scheldedorp Doel. (...) Gelukkig hadden kunstenaars destijds niet zulke maatschappelijke ambities, anders zou er van een haven (of een vliegveld, cultureel centrum, moderne wegen) geen sprake zijn geweest, maar konden we nu wel de middeleeuwse krotjes gaan bezichtigen. (...) Tientallen kunstenaars adopteerden hiervoor symbolisch een huis in Doel en maken werken die voor de ramen worden gehangen of op de muren worden aangebracht. Zo wordt kunst, samen met de huizen - gesloopt zullen ze toch worden, dat weten ook de kunstenaars - door de bulldozers van de kapitalisten vernietigd. Gesnapt? KunstDoel-Inside lokte een groot aantal belangstellenden, culturoramptoeristen, vooral met de digitale camera in de aanslag om de onmenselijke sloop en de spookhuizen vast te leggen, zodat die op de pc thuis gezellig nog eens kunnen worden bekeken ('Want morgen zijn wij aan de beurt').

Gust De Meyer in "Waarom cultuur niet belangrijk is en cultuursubsidie nog minder", Uitg. Academia Press, 2010