Destexhe schetst dramatisch beeld van Waalse economie
Als we Elio Di Rupo mogen geloven, dan gaat het goed met Wallonië, of in ieder geval beter dan de Vlamingen denken. Zo werd hij donderdag door De Standaard geciteerd:
Goed Elio, dan begin ik alvast met het zopas uitgebrachte rapport te lezen van uw Waalse politieke rivaal, MR-senator Alain Destexhe (cv), "Wallonie: la vérité des chiffres", dat vandaag gepubliceerd werd op de website van het Institut Hayek.
Volgens Destexhe is er helemaal geen sprake van een economische heropleving van Wallonië, wat Di Rupo en de Waalse minister-president Van Cauwenberghe ook mogen beweren. Er is alleen sprake van "een vertraging van de achteruitgang". De achterstand ten opzichte van Vlaanderen groeit nog steeds met 0,75% per jaar.
Het rapport toont aan dat het Bruto Binnenlands Product, uitgedrukt in koopkrachteenheden per inwoner, nergens in Noordwest-Europa (Frankrijk, het voormalige West-Duitsland, Nederland, Groot-Brittannië, Ierland, de Scandinavische landen, Noord- en Centraal-Italië) zo laag ligt als in Wallonië. Vanuit Namen moet men 400 kilometer naar het oosten vliegen of 1200 kilometer naar het zuiden om een regio te vinden die even arm is. Een Destexhe vervolgt:
In 1958 lag de Waalse productiviteit per inwoner gemiddeld 15% hoger dan in Vlaanderen. In 1965 lag de productiviteit gelijk. In 1988 produceerde de gemiddelde Vlaming 25% meer dan de gemiddelde Waal, en in 2002 was het verschil al opgelopen tot 37%. In twee generaties is Wallonië dus bijna 60% achteruitgegaan in vergelijking met Vlaanderen, aldus Destexhe.
Tussen 1986 en 2002 is Wallonie nog geen 3% vooruitgegaan, terwijl Ierland van 61 naar 121 gesprongen is, Spanje van 70 naar 86 en Catalonië van 70 naar 104. En dit alles volgens officiële cijfers, die eigenlijk nog het BBP van Wallonië overschatten. Die overschatting is het gevolg van de "verdoken werkloosheid" in Wallonië waar 40% van de beroepsbevolking voor de overheid werkt. De manier waarop deze verdoken werkloosheid aanleiding geeft tot een overschatting van het BBP met zo'n 3%, wordt omstandig uitgelegd in het document van Destexhe.
Nog volgens Destexhe wordt één derde van de Waalse "opleving" verwezenlijkt in Waals-Brabant, waar slechts 11% van de bevolking woont. De provincies Henegouwen en Luik blijven achteruitgaan ten opzichte van het Europese gemiddelde. Als men ervan uitgaat dat Waals-Brabant eigenlijk een onderdeel vormt van de Brusselse agglomeratie, en dat de groeicijfers eigenlijk bij die van Brussel moeten gerekend worden, dan ziet het Waalse plaatje er helemaal rampzalig uit. De productiviteit bedraagt er slechts 71% van het gemiddelde van de 15 Europese kernlanden (ter vergelijking: Vlaanderen 104%).
De werkloosheid is in Wallonië (en Brussel) structureel, terwijl Vlaanderen vooral te lijden heeft onder korte periodes van conjuncturele werkloosheid. De inactiviteitsgraad in Vlaanderen ligt stabiel op 10,3%, terwijl die in Wallonië en Brussel al jaren stijgt en momenteel rond de 18% ligt.
Volgens Destexhe moet de remedie bestaan uit drie delen. Vooreerst mag de werkloosheid niet langer weggestoken worden in nepstatuten en overheidsbanen. De solidariteit tussen Brussel en Wallonië moet versterkt worden. Hij pleit voor een fusie van Waals Gewest, Franse Gemeenschap en COCOF. Tenslotte heeft het publiek recht op de waarheid, moet er een onafhankelijk analyse-orgaan opgericht worden dat regelmatig boordtabellen publiceert, en moeten voorbeelden die bewezen hebben te werken, "geanalyseerd" worden.
Volgens mij een juiste analyse van Destexhe. Hij laat echter na om concrete oplossingen aan te bieden. Wallonië moet een voorbeeld nemen aan Ierland of aan Luxemburg. Wil Wallonië Vlaanderen terug bijbenen, dan moet het radicaal het roer omgooien. In plaats van inactiviteit te belonen en investeringen slechts aan te trekken met subsidies en met politieke hand- en spandiensten, moet er een algemeen klimaat geschapen worden waarin ondernemen en investeren aantrekkelijk wordt. Dat kan echter nooit met een socialistische ingesteldheid waarbij men geobsedeerd blijft door de nachtmerrie dat "de rijken nog rijker zullen worden". Investeerders investeren maar als ze het perspectief hebben om nog rijker te worden. Wordt dat perspectief hen niet geboden, dan laten ze hun geld wel ergens elders voor hen werken.
Ten opzichte van Vlaanderen, dat leidt onder reglementitis, betutteling en Stevaertiaans egalitarisme, heeft Zuid-België, als het dat zou willen, het potentieel om een "Waalse tijger" te worden. Een tip voor Destexhe: lees het interview met de mensen van WorkForAll, u kunt er misschien nog een paar argumenten vinden voor een concrete vernieuwing van het economische beleid in Wallonië.
Een indicatie dat het weer goed gaat met Wallonië, zullen we krijgen als er vanuit Vlaanderen niet meer zal geklaagd worden over "niet-objectief verklaarbare transfers in de sociale zekerheid", maar wél over delokalisatie van bedrijven, ondernemers, werkkrachten en spaargelden vanuit Vlaanderen naar Wallonië. Ik hoop van harte dat er ooit een dergelijk sociaal en economisch opbod komt tussen Wallonië en Vlaanderen, want een dergelijke onderlinge concurrentie kan alleen maar positief werken.
UPDATE: De eerste reacties in Wallonië op het rapport van Destexhe zijn negatief. Zijn partijgenoot Serge Kubla, die jarenlang Waals minister van economie was: "Destexhe is Brusselaar. Hij zou beter thuis blijven!". Huidig Waals minister van economie Jean-Claude Marcourt (PS), gisteren op de RTBF-radio: "Dat hij ons met rust laat!".
Ik zie heel vaak dat mijn Vlaamse collega's niets over Wallonië weten. Het beeld dat ze van ons hebben, is soms tien à vijftien jaar oud. Misschien moeten we meer doen om meer te weten over elkaar.

Alain Destexhe
Volgens Destexhe is er helemaal geen sprake van een economische heropleving van Wallonië, wat Di Rupo en de Waalse minister-president Van Cauwenberghe ook mogen beweren. Er is alleen sprake van "een vertraging van de achteruitgang". De achterstand ten opzichte van Vlaanderen groeit nog steeds met 0,75% per jaar.
Het rapport toont aan dat het Bruto Binnenlands Product, uitgedrukt in koopkrachteenheden per inwoner, nergens in Noordwest-Europa (Frankrijk, het voormalige West-Duitsland, Nederland, Groot-Brittannië, Ierland, de Scandinavische landen, Noord- en Centraal-Italië) zo laag ligt als in Wallonië. Vanuit Namen moet men 400 kilometer naar het oosten vliegen of 1200 kilometer naar het zuiden om een regio te vinden die even arm is. Een Destexhe vervolgt:
Zelfs sommige streken van Oost-Europa zijn ons al voorbijgestoken. De streek rond Budapest, die evenveel inwoners telt als Wallonië, is intussen al rijker. Na Spanje en de "Ierse tijger" heeft de eerste oosterse tijger ons dus al ingehaald. Slovenië en Portugal liggen slechts 6 à 12% achter ons. Met hun groeicijfers die 1,5 à 2% hoger liggen dan de onze, zullen ze ons binnen de vijf jaar inhalen.
In 1958 lag de Waalse productiviteit per inwoner gemiddeld 15% hoger dan in Vlaanderen. In 1965 lag de productiviteit gelijk. In 1988 produceerde de gemiddelde Vlaming 25% meer dan de gemiddelde Waal, en in 2002 was het verschil al opgelopen tot 37%. In twee generaties is Wallonië dus bijna 60% achteruitgegaan in vergelijking met Vlaanderen, aldus Destexhe.
Tussen 1986 en 2002 is Wallonie nog geen 3% vooruitgegaan, terwijl Ierland van 61 naar 121 gesprongen is, Spanje van 70 naar 86 en Catalonië van 70 naar 104. En dit alles volgens officiële cijfers, die eigenlijk nog het BBP van Wallonië overschatten. Die overschatting is het gevolg van de "verdoken werkloosheid" in Wallonië waar 40% van de beroepsbevolking voor de overheid werkt. De manier waarop deze verdoken werkloosheid aanleiding geeft tot een overschatting van het BBP met zo'n 3%, wordt omstandig uitgelegd in het document van Destexhe.
Nog volgens Destexhe wordt één derde van de Waalse "opleving" verwezenlijkt in Waals-Brabant, waar slechts 11% van de bevolking woont. De provincies Henegouwen en Luik blijven achteruitgaan ten opzichte van het Europese gemiddelde. Als men ervan uitgaat dat Waals-Brabant eigenlijk een onderdeel vormt van de Brusselse agglomeratie, en dat de groeicijfers eigenlijk bij die van Brussel moeten gerekend worden, dan ziet het Waalse plaatje er helemaal rampzalig uit. De productiviteit bedraagt er slechts 71% van het gemiddelde van de 15 Europese kernlanden (ter vergelijking: Vlaanderen 104%).
De werkloosheid is in Wallonië (en Brussel) structureel, terwijl Vlaanderen vooral te lijden heeft onder korte periodes van conjuncturele werkloosheid. De inactiviteitsgraad in Vlaanderen ligt stabiel op 10,3%, terwijl die in Wallonië en Brussel al jaren stijgt en momenteel rond de 18% ligt.
Volgens Destexhe moet de remedie bestaan uit drie delen. Vooreerst mag de werkloosheid niet langer weggestoken worden in nepstatuten en overheidsbanen. De solidariteit tussen Brussel en Wallonië moet versterkt worden. Hij pleit voor een fusie van Waals Gewest, Franse Gemeenschap en COCOF. Tenslotte heeft het publiek recht op de waarheid, moet er een onafhankelijk analyse-orgaan opgericht worden dat regelmatig boordtabellen publiceert, en moeten voorbeelden die bewezen hebben te werken, "geanalyseerd" worden.
Volgens mij een juiste analyse van Destexhe. Hij laat echter na om concrete oplossingen aan te bieden. Wallonië moet een voorbeeld nemen aan Ierland of aan Luxemburg. Wil Wallonië Vlaanderen terug bijbenen, dan moet het radicaal het roer omgooien. In plaats van inactiviteit te belonen en investeringen slechts aan te trekken met subsidies en met politieke hand- en spandiensten, moet er een algemeen klimaat geschapen worden waarin ondernemen en investeren aantrekkelijk wordt. Dat kan echter nooit met een socialistische ingesteldheid waarbij men geobsedeerd blijft door de nachtmerrie dat "de rijken nog rijker zullen worden". Investeerders investeren maar als ze het perspectief hebben om nog rijker te worden. Wordt dat perspectief hen niet geboden, dan laten ze hun geld wel ergens elders voor hen werken.
Ten opzichte van Vlaanderen, dat leidt onder reglementitis, betutteling en Stevaertiaans egalitarisme, heeft Zuid-België, als het dat zou willen, het potentieel om een "Waalse tijger" te worden. Een tip voor Destexhe: lees het interview met de mensen van WorkForAll, u kunt er misschien nog een paar argumenten vinden voor een concrete vernieuwing van het economische beleid in Wallonië.
Een indicatie dat het weer goed gaat met Wallonië, zullen we krijgen als er vanuit Vlaanderen niet meer zal geklaagd worden over "niet-objectief verklaarbare transfers in de sociale zekerheid", maar wél over delokalisatie van bedrijven, ondernemers, werkkrachten en spaargelden vanuit Vlaanderen naar Wallonië. Ik hoop van harte dat er ooit een dergelijk sociaal en economisch opbod komt tussen Wallonië en Vlaanderen, want een dergelijke onderlinge concurrentie kan alleen maar positief werken.
UPDATE: De eerste reacties in Wallonië op het rapport van Destexhe zijn negatief. Zijn partijgenoot Serge Kubla, die jarenlang Waals minister van economie was: "Destexhe is Brusselaar. Hij zou beter thuis blijven!". Huidig Waals minister van economie Jean-Claude Marcourt (PS), gisteren op de RTBF-radio: "Dat hij ons met rust laat!".



Steven Noels