Het verhaal ligt al lang op mijn lever. Tijdens het Tsunami-circus van januari 2005, en vooral bij de ge-exhibitioneerde media- en geld-geilheid van de mega-NGO's en de gevestigde "hulp"-organisaties borrelde het weer op. Gulle geculpabiliseerde Vlaamse schenkers (al of niet met fiscaal attest), je kan de hulp-organisaties ruwweg indelen in drie groepen. De eerste groep omvat de nieuwe missionarissen van het links geloof. Oude Mei-68 wijn in nieuwe zakken, de goeddoeners van het "anti-globalisme", de "bewustmaking" en de "structurele" veranderingen. Armoede is immers de schuld van het Kapitaal, en Globalisme is een nieuwe vorm van Imperialisme (zie de grijze boekjes van Lenin). Voor hen is 1989 gewoon een number, geen symbool van een failliet. Tijdens de rel rond Oxfam-Belgie, dat weigerde Tsunami-steun van het Vlaams Belang aan te nemen (maar niet vies was van de centen van individuele VB-kiezers: don't ask, don't tell), kwam die groep duidelijk op het voorplan. Rond de Indymedia sekte. Hun agenda is trouwens overgenomen door de EU(SSR) (Europese Unie van Socialistische Sovjet Republieken), maar daarover later meer.
De tweede groep wordt gevormd door de georganiseerde avonturiers-opportunisten. Met andermans geld schuimen ze de derde wereld af, in leuk uitgeruste 4x4 XUV gekoelde terreinwagens, de 19-inch laptop ferm onder de dikke nek geklemd, de macho-techno-versie van Moeder Theresa. Projecten, spreadsheets, rapportering, en vooral onkostennota's - en veel! Met professionele media-aanwezigheid in het donor-thuisland, want perceptie is het doel, en een goede perceptie levert (fiscaal aftrekbare) giften op, en via het multiplicator-effect ook Staatssteun, al of niet via het Koning Boudewijnfonds.
En tja, de derde groep, die is oubollig. Not-groovy, low-profile, arm. En totaal politiek incorrect voor onze Westerse maatschappij van de dood en het ongeloof, zowel als voor de nieuwe Che-missionarissen. Meewarige klungelaars in de rand, zeg maar. Ze doen mirakels met peanuts. De Kerkelijke groepen die zich ontfermen over de straatkinderen en de outlaws. Het Evangelische sausje krijg je erbij, maar hun agenda is tenminste open, en de centen komen (vaker) terecht waar ze moeten.
De plaats van handeling is Camiguin, een klein eiland voor de kust van Noord-Mindanao, Zuidelijke Filippijnen. De tijd van handeling is ergens in januari 2004. Het relaas zegt natuurlijk niks over de prachtige medische hulporganisatie die Artsen Zonder Grenzen (AZG) is. Ik zal het wel allemaal verkeerd begrepen hebben, zonder kennis van de werkelijke achtergronden en de spreadsheets, mission statements en doorlichtingscommissies.
[Lees verder: Arts zonder grens]