(...) [I]nternet is het minst vluchtige medium van alle. Wat verleden week in de krant stond, is vandaag al vergeten (vooral omdat diezelfde kranten hun archieven achter slot en grendel steken). Maar wat je 5 jaar geleden online deed, duikt nu nog steeds op in Google.

Bart De Waele op zijn weblog, 7 februari 2010

Momenteel belemmeren patenten te vaak de creativiteit van de ondernemers. Gevestigde spelers kunnen concepten patenteren om technologische ontwikkelingen te vertragen en zelfs te stoppen. Zo wordt de innovatie niet omgezet in productie en tewerkstelling. (...)

Vergeet ook niet dat de BRIC-landen de patentwetgeving nauwelijks toepassen. Ze kopiëren vindingen en gebruiken die in een gesloten markt. De conclusie is dat we onze eigen business uithollen en onvoldoende lokale hefboomwerking hebben. (...)

De oplossing ligt in het versoepelen van de patentwetgeving en het makkelijker beschikbaar stellen van kennis. Patenten moeten onderworpen worden aan de vraag of ze sociaal relevant en duurzaam zijn. Wie een patent wil aanvragen, moet bewijzen welke meerwaarde zijn idee heeft voor de maatschappij.

Patenten zouden ook beperkt moeten worden in de tijd, je moet patenthouders verplichten om sneller technologie te exploiteren. Als er niet binnen het jaar iets gedaan wordt met het patent, vervalt het.

Mario Fleurinck, CEO van Melotte, geïnterviewd door Peter Van Dyck in Industrie Technisch & Management, februari 2010

Bij opendeurdagen en andere evenementen (...) doet 88 procent van de zelfstandige ondernemers een beroep op familie en vrienden om te helpen in de zaak. (...) Jammer genoeg is er nog steeds geen wettelijke regeling uitgewerkt voor deze zogenoemde hulp van derden. (...) Bij gebrek aan duidelijke regels raadt [het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen] aan om steeds een contract op te stellen voor helpende vrienden en familieleden.

Het is namelijk zo dat de controleurs van de RSZ en RVA gratis hulp van familie en vrienden beschouwen als zwartwerk. De wet is nochtans duidelijk. Drie elementen moeten cumulatief vervuld zijn om te kunnen spreken van RSZ-onderwerping: loon, gezag en prestaties. Vaak zijn de eerste twee elementen bij hulp van derden niet vervuld. (...) Maar volgens de logica van RSZ en RVA zijn "gratis" en "werken" onverzoenbare begrippen. (...)

Is er geen contract, dan moeten zelfstandigen immers bewijzen dat er loon noch gezag is, maar dat is niet eenvoudig aan te tonen. Door een contract op te stellen ligt de bewijslast nu bij de inspectie. In dat contract moet dan duidelijk staan dat er voor dergelijke prestaties geen loon wordt uitgekeerd, dat de helper niet verplicht is om gezag te respecteren en dat hij ook geen uren opgelegd krijgt. (...)

JV in De Zondag, 7 februari 2010

Hoewel elke agent in Brussel wettelijk verplicht tweetalig moet zijn, is dat nauwelijks het geval. Van de Franstalige agenten in Brussel spreekt nauwelijks de helft Nederlands. De Vlaamse agenten in Brussel daarentegen doen het een pak beter: van hen kent 83 procent Frans. En dat allemaal tien jaar nadat er tijdens de grote politiehervorming één belangrijke afspraak werd gemaakt: dat alle Brusselse agenten ten laatste tegen 2006 tweetalig zouden zijn.

DHH in Het Nieuwsblad, 6 februari 2010

Onze bezorgdheid gaat ironisch genoeg niet zozeer naar de PIGS-landen (Portugal, Spanje, Ierland, Italië, Griekenland). Ierland heeft een aantal verstandige stappen gezet. Spanje heeft nog veel ruimte om de belastingen te verhogen als ze dat nodig hebben, Italië is waarschijnlijk te groot om failliet te gaan, Portugal is te klein.

Onze bezorgdheid gaat naar Frankrijk en België. Dit zijn kernlanden van de eurozone, maar hun schuld is op bijna alle gebied even slecht als in Zuid-Europa. Vandaag hebben de Europeanen ervoor gekozen om alle schuld en aandacht op de Grieken te richten. Maar als we op het punt komen dat Griekenland echt failliet gaat, dan zal het niet bij Spanje, Portugal en Italië blijven die zullen volgen. Het zal over serieuze landen gaan. (...)

Het zal erg moeilijk worden om hen [de Duitsers] in Berlijn ervan te overtuigen dat ze niet alleen voor Griekenland zullen moeten betalen, maar ook voor Spanje, Ierland, Itali, Frankrijk en Belgi.

Stratfor-analist Peter Zeihan, 5 februari 2010



(...) Volgens Ivan Van de Cloot, hoofdeconoom van de Itinera-denktank bestaat dan weer wél het risico dat België in Griekse toestanden afglijdt. "Het heeft namelijk niets met rationaliteit te maken", zegt Van de Cloot. "Speculanten hebben een roofdiermentaliteit: ze zoeken de zwakste prooi. Lukt het daar niet, dan gaan ze op zoek naar de tweede zwakste, of een derde. En in België hebben we pech omdat onze financiële toestand erg precair is. Maar laat ons ook de impact van Thomas Leysens uitspraken niet overroepen. In het buitenland klinkt dat niet door.

Fabian Lefevere in Het Nieuwsblad, 6 februari 2010

(...) Overigens is hiermee nog niets gezegd over een faciliteit zoals het sinds 2005 wettelijk gewaarborgde bronnengeheim van de journalist. Niemand minder dan het Grondwettelijk Hof zei hierover dat het aan alle ‘journalisten’ toekomt, dus aan iedereen die nieuws verslaat voor een publiek, en dus ook aan nieuwsbloggers.

Ook het journalistieke voorrecht om bij vermeende laster of eerroof door een assisenjury te worden berecht, valt aan méér journalisten toe dan enkel erkende beroepsjournalisten. Daarop wijzen althans diverse gerechtelijke uitspraken. Het voordeel is aanzienlijk: men vermijdt een proces voor een correctionele rechter, en vaak vermijdt men sowieso een proces omdat justitie de confrontatie met een assisenjury over een perszaak liefst uit de weg gaat.

Maar een extra bescherming tegen opsporingspraktijken van de inlichtingendiensten krijgen bloggers dan weer niet. Volgens een nagelnieuwe wet kunnen enkel erkende beroepsjournalisten erop rekenen dat ze slechts in hoogste nood door spionnen zullen worden gesurveilleerd. Dat wil zeggen: slechts wanneer ze hoogstpersoonlijk van staatsbedreigende activiteiten worden verdacht. Zo ver gaat de gelijkschakeling tussen ‘oude’ en ‘nieuwe’ journalisten dus weer niet. (...)

Pol Deltour, nationaal secretaris van de Vereniging van Vlaamse Journalisten, op Mediakritiek.be, 3 februari 2010

De Tea Parties mogen dan een basisbeweging zijn, ze kunnen rekenen op luide aanmoedigingen van de top van de Republikeinse partij en op gulle financiële steun van ondernemingen die zich geschaad voelen door Obama's hervormingen.

Die Republikeinse basis vormt een aparte groep met een zeer specifieke identiteit, stelde het onderzoeksbureau Greenberg Quinlan Rosner vast - heel anders dan conservatieve partijlozen die ook ongelukkig zijn over Obama's beleid, maar hem niet haten. De Tea Party Republikeinen zien zichzelf als een belegerde en door de linkse elite en media bespotte minderheid. Ze geloven dat ze een uniek inzicht hebben verworven. Ze hebben met name door dat Obama een verborgen agenda heeft: de vernietiging van de VS. (...)

Gezegend met die speciale kennis zien ze het als hun taak om het land te redden van Obama, want als de president in zijn opzet slaagt, worden de basisprincipes waarop het land is gegrondvest, onderuitgehaald. Ze twijfelen niet aan hun uiteindelijke succes. Ze zijn er rotsvast van overtuigd dat ze de duistere machten die de president als hun marionet gebruiken, kunnen verslaan.

De principes die volgens hen van de VS het uitverkoren land maken, zijn een weinig uitgebouwde overheid, de vrije markt, lage belastingen, een sterke defensie en de christelijke waarden (maar niet die van mededogen en naastenliefde).

Hun unieke inzicht in Obama's ware bedoelingen halen ze bij Fox News, 'de enige zender die de waarheid vertelt', en bij conservatieve commentatoren als Rush Limbaugh en vooral Glenn Beck. De andere zenders en kranten zijn in handen van de linkse elite.

Evita Neefs in De Standaard, 4 februari 2010

Le Soir: U hebt kritische bedenkingen gepubliceerd over de heersende stelling inzake klimaatopwarming. Bent u een "klimaatscepticus"?

Drieu Godefridi: Ik kom uit een vrij gedreven vorm van liberalisme. Dat is de reden waarom ik destijds het Hayek Instituut gesticht heb. Nu heb ik me gedistantieerd van wat ik beschouw als een ideologische afwijking van het liberalisme van destijds. Ik ken een aantal extreme liberalen die het idee verwerpen dat er een menselijke invloed is op de klimaatveranderingen. Ik weiger hen te volgen. Ik ben geen natuurkundige en ik ben voorzichtig om al te drastisch te kiezen in het voordeel van de ene of de andere stelling. Maar ik denk dat niets toelaat om vandaag een menselijke invloed op het klimaat uit te sluiten.

Ben ik een 'klimaatscepticus"? Als het is om mij in een hokje te plaatsen samen met die ultra's, dan is het antwoord neen. Maar wat mij opvalt in dit debat is het volgende: zodra men de geloofwaardigheid van een aantal ontwikkelingen in de IPCC-rapporten in vraag stelt, veroorzaakt dit vaak extreme reacties. Terwijl ik gewoon beroep doe op het recht om de zaken kritisch te bekijken. Ik zou mezelf beschrijven als iemand die een redelijk kritisch standpunt verdedigt ten aanzien van de heersende stellingen inzake het klimaat.

Wat mij zorgen baart is de hype rond dit debat, zowel aan de ene kant als aan de andere. Men heeft Al Gore door het slijk gesleept in een aantal "klimaatsceptische" media, om maar eens uw term te gebruiken. Omgekeerd is er een zeer grote agressiviteit tegenover afwijkende stemmen, ook wanneer zij van wetenschappers komen met referenties in de exacte wetenschappen. Er zijn tientallen, zelfs honderden wetenschappers wereldwijd die kritisch zijn, zonder daarom 100% sceptisch te zijn. Hoe ze werden behandeld in de afgelopen jaren lijkt zeer verontrustend. Het is normaal en legitiem dat mensen de wetenschappelijke analyse van het IPCC-rapport onder de loep nemen. (...)

Le Soir: Wat verwijt u het IPCC?

Drieu Godefridi: Verschillende zaken. Ten eerste: als men de statuten van het IPCC bekijkt, stelt men vast dat de klimatologen er in de minderheid zijn; de meeste vertegenwoordigers zijn geen klimatoloog. (...) Twee: als men de werkzaamheden van het IPCC beschouwt, stelt men vast dat er een aantal manipulaties en fouten gebeurd zijn - en dat is bijzonder jammer. Ik denk dat het IPCC iets zeer waardevols is. Het is belangrijk dat er een ontmoetingsplaats bestaat voor wetenschappers uit de hele wereld om een zo fundamenteel onderwerp te behandelen als het klimaat. Maar ik bevestig dat de geloofwaardigheid [van het IPCC] dood is indien de heer Patchauri, zijn huidige voorzitter, aan het hoofd blijft van het IPCC en het soort arrogantie volhoudt die hij in zijn communicatie ten toon spreidt.

Le Soir: U stigmatiseert het IPCC voor een fout, die ongetwijfeld spijtig is, maar in een volumineus rapport...

Drieu Godefridi: Ik behoor niet tot diegenen die alarm roepen en zeggen dat alles wat het IPCC zegt, fout is. Dat is een vorm van simplisme waarvan ik me radicaal wil distanciëren. Maar hier gaat het niet simpleweg over een foutje: studentenverhandelingen, een tijdschrift voor alpinisten... werden gebruikt als documentatie of als referentie... Een student die dit in zijn eerste kandidatuur zou doen, zou niet geslaagd zijn! Wat bijzonder storend is, is de extreme lichtzinnigheid waarmee men zich permitteert om voorspellingen te doen op basis van bronnen die overduidelijk op fantasie berusten. (...)

Drieu Godefridi, geïnterviewd door Dominique Berns in Le Soir, 4 februari 2010

Het onderbuikgevoel bij de mensen borrelt op. De problemen in Brussel steken nu zo extreem de kop op en de media berichten er zo uitgebreid over dat nultolerantie het modewoord van 2010 lijkt te worden. Eergisteren sprak ik nog in Temse. Zelfs daar vroegen de mensen om nultolerantie. In zo'n rustig dorp! Dat is toch niet nodig? Toen ik hun had uitgelegd wat nultolerantie in de praktijk zou betekenen, beseften veel mensen: ja, is dat wel wat we willen? Mijn partij heeft altijd gelijk gehad in het benoemen van de problemen. Anderen hebben ons verweten dat we overdrijven. Daar moeten ze nu op terugkomen. Maar ik roep mijn partijgenoten op om toch enige zin voor nuance aan de dag te leggen. Dan komen we er wel uit.

Bart Debie, veiligheidsadviseur bij Vlaams Belang, geïnterviewd door Yves Delepeleire in De Standaard, 4 februari 2010

Vlaanderen wordt gewoonweg gedomineerd en geregeerd door groene ayatollahs. Het woordje degoutant wil ik hier net niet gebruiken maar wat ons overkomt is wel totaal oneerlijk. In Nederland worden er in zo'n geval nog alternatieven geboden aan de landbouwers. Hier denkt men er nog niet aan.

Graaf Leopold Lippens, burgemeester van Knokke-Heist, geïnterviewd door KC op Knack.be, 4 februari 2010, naar aanleiding van de beslissing van de Vlaamse overheid om de Willem-Leopoldpolder (120 hectaren) om te vormen tot slikke en schorre.

Knack: Op een bepaald moment heeft de nieuwsdienst [van de VRT], onder invloed van Siegfried Bracke, beslist om het Vlaams Blok te behandelen als een normale partij, in de hoop dat ze daardoor minder aantrekkelijk zou worden voor de kiezer. Is de nieuwsdienst daar niet deontologisch in de fout gegaan? En heeft ze de democratie zo niet veeleer in gevaar gebracht dan verdedigd?

Jan Callebaut: Over journalistieke deontologie spreek ik mij niet uit, dat moet de nieuwsdienst zelf uitmaken. Maar daarvoor dient natuurlijk ook een raad van bestuur, om zich op een integere manier met zulke vragen bezig te houden. (...) Een goede raad van bestuur vergadert niet elke maand, maar drie of vier keer per jaar. Een stevige professionalisering van die raad dringt zich op, eigenlijk moeten de leden ook veel beter vergoed worden. (...)

Knack: Iets anders: moet de VRT de hitzender MNM nog wel behouden, in uw toekomstplan? Kan die zender niet beter worden verkocht?

Jan Callebaut: Als het van mij afhing, had ik Donna drie jaar geleden verkocht, toen je er nog iets voor kon krijgen. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat de VRT geen vijfde zender kan hebben, als er maar een sociaal-maatschappelijk doel aan wordt gekoppeld.

Marktonderzoeker en media-adviseur Jan Callebaut, geïnterviewd door Joël De Ceulaer in Knack, 3 februari 2010

De vranke opmerkingen van een Amerikaanse rechter, in een land waar de cultuuroorlog nog niet verloren werd, doen ons in Europa beseffen dat we nu al in de Goelag wonen. De Berlijnse Muur is niet "gevallen" - hij is enkel verder naar het Westen verplaatst.

Gerald Wagner op de weblog van The Daily Telegraph, 1 february 2010, naar aanleiding van de beslissing van een Amerikaanse rechter om politiek asiel te verlenen aan een Duits echtpaar dat thuisonderwijs verkiest voor zijn kinderen

Het moet gezegd en herhaald dat de Westerse mogendheden in grote mate verantwoordelijk zijn voor de opkomst van de fundamentalistische islam. In naam van de rede en een strenge opvatting over de seculiere staat kunnen en willen ze religie niet begrijpen. (...) Het verdwijnen van de christenen betekent weinig goeds voor de islam van morgen. In plaats van die tegenstellingen verder op te drijven, zou men beter het gesprek aangaan over geloof en rede. Het Westen zou de islam kunnen helpen om een religieuze interpretatie te ontwikkelen die plaats geeft aan de rede.

Monseigneur Philippe Brizard, directeur-generaal van Werk voor het Oosten, geïnterviewd door Claire Lesegretain in La Croix, 7 januari 2010, vertaald en gepubliceerd door Lieve Wouters in Kerk en Leven, 3 februari 2010

Het verhaal ligt al lang op mijn lever. Tijdens het Tsunami-circus van januari 2005, en vooral bij de ge-exhibitioneerde media- en geld-geilheid van de mega-NGO's en de gevestigde "hulp"-organisaties borrelde het weer op. Gulle geculpabiliseerde Vlaamse schenkers (al of niet met fiscaal attest), je kan de hulp-organisaties ruwweg indelen in drie groepen. De eerste groep omvat de nieuwe missionarissen van het links geloof. Oude Mei-68 wijn in nieuwe zakken, de goeddoeners van het "anti-globalisme", de "bewustmaking" en de "structurele" veranderingen. Armoede is immers de schuld van het Kapitaal, en Globalisme is een nieuwe vorm van Imperialisme (zie de grijze boekjes van Lenin). Voor hen is 1989 gewoon een number, geen symbool van een failliet. Tijdens de rel rond Oxfam-Belgie, dat weigerde Tsunami-steun van het Vlaams Belang aan te nemen (maar niet vies was van de centen van individuele VB-kiezers: don't ask, don't tell), kwam die groep duidelijk op het voorplan. Rond de Indymedia sekte. Hun agenda is trouwens overgenomen door de EU(SSR) (Europese Unie van Socialistische Sovjet Republieken), maar daarover later meer.

De tweede groep wordt gevormd door de georganiseerde avonturiers-opportunisten. Met andermans geld schuimen ze de derde wereld af, in leuk uitgeruste 4x4 XUV gekoelde terreinwagens, de 19-inch laptop ferm onder de dikke nek geklemd, de macho-techno-versie van Moeder Theresa. Projecten, spreadsheets, rapportering, en vooral onkostennota's - en veel! Met professionele media-aanwezigheid in het donor-thuisland, want perceptie is het doel, en een goede perceptie levert (fiscaal aftrekbare) giften op, en via het multiplicator-effect ook Staatssteun, al of niet via het Koning Boudewijnfonds.

En tja, de derde groep, die is oubollig. Not-groovy, low-profile, arm. En totaal politiek incorrect voor onze Westerse maatschappij van de dood en het ongeloof, zowel als voor de nieuwe Che-missionarissen. Meewarige klungelaars in de rand, zeg maar. Ze doen mirakels met peanuts. De Kerkelijke groepen die zich ontfermen over de straatkinderen en de outlaws. Het Evangelische sausje krijg je erbij, maar hun agenda is tenminste open, en de centen komen (vaker) terecht waar ze moeten.

De plaats van handeling is Camiguin, een klein eiland voor de kust van Noord-Mindanao, Zuidelijke Filippijnen. De tijd van handeling is ergens in januari 2004. Het relaas zegt natuurlijk niks over de prachtige medische hulporganisatie die Artsen Zonder Grenzen (AZG) is. Ik zal het wel allemaal verkeerd begrepen hebben, zonder kennis van de werkelijke achtergronden en de spreadsheets, mission statements en doorlichtingscommissies.
[Lees verder: Arts zonder grens]

The Glenn Beck Show op Fox News Channel, 22 januari 2010

Persoonlijk vind ik die hoge belastingdruk best relatief. Als je ziet wat je er allemaal voor terugkrijgt... Vergelijk maar eens wat het kost om je kinderen in Engeland te laten studeren: daar loopt het inschrijvingsgeld algauw op tot 15.000 euro. En in de VS, het land dat prat gaat op de laagste belastingdruk ter wereld [sic], moet je niet alleen je onderwijs maar ook je gezondheidsverzekering uit eigen zak betalen. Als je dat allemaal uitrekent, hou je aan het einde van de rit ook maar dik de helft van je inkomen over, hoor. Maar ja: dat krijg je moeilijk aan de mensen verkocht.

Michel Maus, advocaat en professor fiscaal strafrecht aan de UA, geïnterviewd door Kristoff Tilkin in Humo, 2 februari 2010