De verbale Scud-raketten van De Gucht

Nu is De Gucht misschien wel gek, maar dom is hij zeker niet. Hij had waarschijnlijk niet teveel gedronken en hij meende het allemaal ook niet serieus. Voor een steekhoudende verklaring van zijn bizarre interventie moeten we terecht bij een onlangs verschenen boek van de Vlaamse journalist Paul Beliën getiteld A Throne in Brussels. Het is een prachtig, met veel vaart geschreven boek over de vaak bloedige geschiedenis van het Belgische vorstenhuis Saksen-Coburg: van de genocide in de Kongo onder koning Leopold II tot de betrokkenheid van koning Boudewijn bij de politieke moord op Patrice Lumumba. In de loop van het boek legt Beliën ook de bijzondere gehechtheid van de Belgische elite aan een postdemocratisch, federaal einddoel voor Europa uit. Hij citeert voormalig Belgisch premier Wilfried Martens, die opmerkt dat een land als België, dat het immers zonder gedeeld linguïstisch of cultureel fundament moet stellen, een “transcendent project” nodig heeft om zijn eenheid te bewaren: “Voor mij heet dat project: Europa.”

Een federaal Europa vormt dus een oplossing voor een Belgisch probleem. En omgekeerd: het wegvallen van een federaal einddoel vormt een bedreiging voor de Belgische eenheid. De mythe van het federale einddoel moet dus ten koste van alles beschermd worden tegen Eurosceptische aanvallen, desnoods door middel van een diplomatieke rel met het buurland. En waarom ook niet? Een oorlogje kan immers ook de interne saamhorigheid bevorderen. Zeker als die oorlog wordt gevoerd tegen de traditionele vijand: de Kaaskop. Bereidt u er dus maar op voor dat er de komende maanden vanuit Brussel nog wel eens wat meer van zulke verbale Scud-raketten op ons land zouden kunnen worden afgeschoten.

Joshua Livestro in De Gelderlander, 7 juni 2005