Martens over Verhofstadt

Ik koester erg goede herinneringen aan mijn rooms-blauwe regeringen. Ik stel me de vraag of ik in 1987 niet te snel de handdoek heb geworpen. Maar de PSC wilde niet verder en gebruikte de Voerkwestie als breekijzer. De christelijke arbeidersbeweging was de provocaties van Guy Verhofstadt moe. De machinaties tegen Verhofstadt merkte ik niet eens op. Hij heeft zijn verwijdering op aansporing van het ACW nooit verwerkt. Het lag aan de basis van zijn eerste Burgermanifest.

Ik heb in 1988 mijn woord tegenover Verhofstadt niet gehouden. Ik had hem beloofd om niet de leiding te nemen van een rooms-rood kabinet. Ik erken mijn verantwoordelijkheid. Ik heb hem dat ook uitgelegd. Maar de rationaliteit was zoek.

Ik heb een grote bewondering gehad voor Verhofstadt, hoewel: dat is misschien wat overdreven. Van zijn Burgermanifesten heb ik nooit gehouden. Maar ik waardeerde zijn optreden in de regering. Niet altijd met dossierkennis, soms wat geïmproviseerd maar altijd met de moed van zijn overtuiging. Hij is de Mozart van de Belgische politiek. Er blijft niet veel over van wat hij oorspronkelijk verdedigde.

Wilfried Martens in zijn mémoires, geciteerd door Het Nieuwsblad van 18 april 2006