Fortuyn-achtige hergroepering op komst?

Opmerkelijk is dat in het welles-nietes debat rond het initiatief van Tom Barman en de reactie erop van Filip De Winter, de spijker op de kop wordt geslagen door een student, Vincent Douchy in DS 12/6. Terecht wijst hij erop dat letterlijk alle deelnemers aan het debat zich vastgezet hebben in anticommunicatie, in de eerste plaats de meester-communicators.

Het Blok/Belang heeft ongetwijfeld de afgelopen jaren het communicatieve veld beheerst, in die zin dat het slapende rijk werd door zijn mond te houden. Elke poging om het onderuit te halen, werkte in zijn voordeel want bevestigde zijn underdogpositie, zelfs de Mars van de Haat van Patrick Janssens leverde winst op in de peilingen. Ongetwijfeld zou dit ook zo gebeurd zijn met het haatdragende initiatief van Tom Barman, dat heeft Hillary Clinton in de VS goed begrepen. Mensen houden er niet van als artiesten hen de wet voorschrijven, daarom heeft ze nu al ruzie gezocht met George Clooney die vorige verkiezingen het zielige gilde van de anti-Bush-vedetten heeft aangevoerd. De democraten zijn er die kaviaarlinkse betweters, die de centrumkiezer naar rechts drijven, liever kwijt dan rijk.

Dat zou ook gebeurd zijn met Barman als hij ongestoord zijn initiatief had kunnen doorzetten: een hoop artiesten zouden afgehaakt hebben omdat ze niet politiek gemanipuleerd wensten te worden - een voorbeeld is al de reactie van Clouseau. Vele centrumpolitici zouden zich gedistantieerd hebben en geprotesteerd omdat de Nationale Loterij haar fondsen misbruikt voor propaganda voor links. En een hoop kiezers zouden krek het omgekeerde gedaan hebben als Barman, in zijn vertwijfelde naïviteit, hen probeerde door de strot te duwen. Winst voor het Blok in alle gevallen verzekerd. Maar toen kwamen de dwazeriken eens even zeggen dat de artiesten moésten afhaken, omdat ze anders een Kulturkampf tegen hen zouden ontketenen. Een betere manier om ze niet te doen afhaken bestond er natuurlijk niet, maar dat was nog het grappigste niet.

Een betere manier om het Blok zijn rol van underdog te ontnemen bestond er ook niet. Van vervolgde partij werd het plots communicatief de vervolger, van slachtoffer van een klopjacht tot heksenjager op zijn McCarthy's. Het Blok was zijn maagdelijkheid kwijt en toen Francis Van den Eynde de kers op de taart plaatste door Helmuth Lotti te 'pakken' op zijn pedigree, verspeelde het meteen alle recht om te klagen omdat het zelf steeds gepakt wordt op zijn (zwarte) pedigree. Terwijl het toch zo simpel had kunnen manoeuvreren, zoals Douchy terecht zegt: het had kunnen stellen dat het achter Barmans initiatief voor verdraagzaamheid stond en dat het uit pure verdraagzaamheid hem wlde vergeven dat hij dacht dat het zelf onverdraagzaam was. Meteen had het Barman tot zijn campagneleider benoemd voor 10 oktober, waar het hem nu de martelaar maakt van 1 oktober, want gegarandeerd wordt zijn initiatief een flop.

Zeg nu zelf: wie wil naar een feest gaan waarvoor de messen geslepen worden, voor het zelfs op gang is gekomen? Maar als het feest afgeblazen wordt, minder volk trekt dan verhoopt of zelfs ontaardt in incidenten, wie zal dan de zwarte piet krijgen? Juist: Filip De Winter. Is dat erg? Het helpt ons helaas geen stap vooruit. De verkiezingen zullen aan beide zijden verzuurder zijn dan ooit en de patstelling zal er maar groter door worden.

Wat wij nodig hebben is daarom geen gehakketak over wie verdraagzaam is en wie niet, maar een echte aanzet tot verdraagzaamheid. Het Blok had inderdaad, zoals Douchy terecht stelt, de kans in handen om een hand uit te steken naar de meerderheid en die meerderheid zou ditmaal geen excuus hebben gehad om die af te wijzen. Het heeft verkozen om van die hand opnieuw een bokshandschoen te maken. Wij zijn weer terug in 1987, toen de trieste polarisering begon. Ondertussen zijn de problemen waarrond ze begon, slechts gegroeid en er bestaat nog geen begin van oplossing.

Ik verwacht daarom tussen 10 oktober en mei 2007 een tsunami die alle partijen door elkaar zal schudden, zoals Italië die gekend heeft als gevolg van de mane poluti indertijd. Het resultaat kan een Pim Fortuyn-achtige hergroepering worden waarin volgens mij Jean-Marie Dedecker de beste kaarten bezit. Op voorwaarde dat de onverdraagzaamheid ondertussen niet zo sterk zal zijn toegenomen dat naar andere argumenten zal gegrepen worden dan polemieken in de pers, concerten gesubsidieerd door de Nationale Loterij of Marsen waarin een burgervader die met één derde van zijn burgers al niet meer wil praten, lijdzaam luistert hoe een dolgedraaide moeder haar verdriet misbruikt om doodsbedreigingen te uiten aan de kinderen van een oppositieleider.

Eddy Daniels in een lezersbrief in De Standaard Online, 12 juli 2006