In Cuba overheerst de angst voor de dictator

Sinds Fidel zijn communisme als een deus ex machina propageerde omdat hij enkel vanuit die hoek economische steun kreeg, is de angst onder de bewoners van het eiland gegroeid. Het gaat zover dat de eilandbewoners zijn naam niet meer durven uitspreken in de huiskamer, ze spreken van el cavalho, of de man met de baard, of liever nog wordt enkel een gebaar gebruikt, zolang ze maar niet moeten spreken over hun "geliefde" leider. Fidel Castro heeft vooral bij de oudere bevolking nog wat overgehouden van zijn charisma, en er heerst inderdaad een gevoel van trots dat hun leider de grootste macht ter wereld weerstaat, maar de trots is onlosmakelijk verbonden met angst, angst voor de dictator, angst voor zijn uitgebouwde netwerk van spionage en het befaamde kliksysteem, waarbij buren, vrienden en collega's elkaar verlinken. [...]

Na 16 jaar contact met de Cubanen, is er niets of niemand, met welke politieke bedoeling dan ook, die me van het tegendeel kan overtuigen dat Cuba gedegradeerd is tot een pure dictatuur, een politiestaat, een staat waar de eigen bevolking onderdrukt en misbruikt wordt, in armoede leeft en verboden dromen koestert naar een beter leven. Politieke hypocrieten vol eigenbelang, zij die daarvoor hun ogen sluiten.

Jan Raes in een lezersbrief in De Morgen, 10 augustus 2006