Onvermijdelijke eindstrijd (bis)

[Michel Boogaers, ondernemer in Hong Kong, bezorgde mij de volledige lezersbrief die hij naar De Tijd stuurde, die daar in verkorte vorm gepubliceerd werd op 24 augustus jongstleden, en waarvan ik hier eerder al enkele fragmenten publiceerde]

Mijn lang verblijf in Hong Kong heeft mijn manier van analyseren beïnvloed. Oosterlingen beseffen dat er in een conflict een winnaar en een verliezer is. Confuciaans denken doet aanvaarden en terugkeren naar harmonie. Westerlingen, gevormd door het Humanisme en de Verlichting, hechten belang aan rechtvaardigheid en naastenliefde, maar eindigen daardoor ongewild in een ‘perpetuum mobile’ van geweld.

Het buitenlands beleid van De Verenigde Staten is in de eerste plaats een Amerikaans, eerder dan een ’Clinton’- of’ Bush’-beleid.

Ons Westerse denken, beïnvloed door media en opleiding, plaatst te veel de nadruk op beoordeling van individuele prestaties eerder dan op oorzaak en gevolg. De stap om in een conflict zoals in het Midden Oosten partij te kiezen of conclusies te trekken is dan snel gemaakt op basis van emotie, persoonlijke voorkeur, electorale opportuniteit en sympathie of afkeer voor één of ander individu. Wij westerlingen nemen in tijden van conflicht graag een duidelijke stelling in, maar gaan er aan voorbij dat in het Midden-Oostenconflict de twee tegenpolen extreme posities innemen. Israël wil blijven bestaan, en Hezbolla/Hamas samen met de Moslimwereld wil het vernietigen. Dat is het uitgangspunt. Wat daar tussenvalt is een eindeloos conflict waar het ieder onder ons vrij staat te zoeken naar argumenten pro en contra maar zonder op een eindbestemming te komen die niet anders kan zijn dan wat de menselijke geschiedenis ons leert. Deze crisis stopt maar met een winnaar en verliezer, of blijft een perpetuum mobile van dood en vernieling.

We weten hoe Israel is ontstaan na de Holocaust en de Pogroms. Kunnen we daar in Europa begrip voor opbrengen? Ik denk het wel. Hebben zij meer of minder rechten dan bijvoorbeeld de Europese immigranten die de beide Amerika’s bevolkten ten koste van de autochtone bevolking? Te lang geleden misschien? 120 jaar? Dat is ’gisteren’ in de geschiedenis. Hebben de Palestijnen sterke argumenten? Natuurlijk, maar de prijs om gelijk en vergelding te bekomen staat niet in verhouding tot hun maatschappelijke leed en verlies. Hun intelligentsia moet zeker beseffen dat zij de speelbal zijn in een macaber conflict van een veel grotere omvang. Er komt een moment dat een maatschappij een streep moet trekken onder het verleden en opnieuw een leefbare omgeving maakt voor de nieuwe generatie.

Onze door de Europese media gestuurde afkeer voor de persoon ‘Bush’ belet ons om tot nuchtere conclusies te komen. Ons analytisch vermogen wordt overschaduwd en gestuurd door een alomtegenwoordig opinie apparaat. Na het mislukken van de Oslo-akkoorden in 1993 waarin Israël onder druk van Amerika verregaande toegevingen deed en de 9/11 aanslagen was een verharding van de standpunten in het Midden-Oostenbeleid van de nieuwe regering onvermijdelijk, wie ook de president na Clinton was geworden, Democraat of Republikein. Men vergeet al snel dat 9/11 onder het bewind van Clinton werd gepland, niet onder Bush.

Een land van zes miljoen Joden omgeven door driehonderd miljoen Moslims die gezworen hebben het te vernietigen heeft geen andere keuze dan zijn militaire kracht te tonen. Het minste teken van zwakte zou onmiddellijk genadeloos worden afgestraft. In eigenbelang zou de publieke opinie in Europa er beter aandoen een onvoorwaardelijk bondgenootschap met Amerika en Israël voor te staan in de onvermijdelijke eindstrijd die zich aanmeldt tussen de Fundamentele Islam en de Democratie. Tweespalt in het Westen zal de crisis alleen maar uitzichtloos bestendigen. Dat Hezbollah in staat is zonder eigen economische activiteit de schade van de Libanese bevolking te vergoeden en daarvoor moet gebruik maken van het geld (US$) van de aartsvijand zou ons toch moeten doen nadenken. Zij die deze gelden ter beschikking stellen hebben een verborgen agenda waarin wraak en vergelding een uiterst grote rol speelt.

Wie zich vandaag geen zorgen maakt over de toekomst van onze kinderen is blind of naïef . De driehonderd miljoen ’woestijn’-moslims zullen met negenhonderd miljoen zijn de dag dat de oliebronnen stoppen met pompen. Dan rest hen nog slechts de atoombom als apotheose van hun maatschappelijk falen. De moslims met toekomst in West-Europa, Indonesië, Marokko, Turkije en Maleisië zullen mee worden gezogen in deze spiraal van zelfvernietiging .

De prille hoop dat de in onze universiteiten opgeleide moslimelite een nieuwe impuls zou geven aan de ontwikkeling van de eigen moslimwereld is na de recente gebeurtenissen in Londen de kop ingeslagen. In plaats van te kiezen voor vooruitgang verkiezen zij de weg van de achterlijkheid, de confrontatie en de rancune. Het conflict in West Europa tussen de eigen moslimgemeenschap van de tweede en derde generatie is al begonnen. Moslim-moeders en -vaders worden door hun kinderen gedwongen ‘goede’ moslims te worden terwijl die zelfde kinderen geen graten zien in een leven van crimineel en terroristisch geweld tegen alles wat ‘westers’, anders en ‘verderfelijk’ is.

Michel Boogaers, ondernemer in China