In de eigen francofone boezem kijken

(...) Tot haar verdediging wil ik graag aanvoeren dat op de Franstalige openbare zender de verbeelding tenminste nog een kans krijgt. Want niets is erger dan de voorspelbaarheid van haar Vlaamse tegenhanger, die de kijker elke avond opnieuw dezelfde dagschotel opdient, en waar vernieuwing en verrassing vakkundig doodgeknepen worden door adviseurs en proefkijkers.

Verrassend was het dus wel, woensdagavond op de RTBF, maar enkel op vormelijk vlak. Want inhoudelijk was het wederom huilen met de francofone pet op. Van enige nuance was geen sprake: van de Vlamingen werden enkel de extreemste en meest karikaturale aspecten opgevoerd. Het uitgangspunt van de uitzending was in dat verband typerend: het waren eens te meer de boze Vlamingen die een eind aan België hadden gemaakt. Alle vooroordelen werden deskundig bevestigd. Het programma was pas écht subversief geweest als het nu eens gaan kijken was in de eigen francofone boezem. Maar dat was natuurlijk te veel gevraagd, wegens ondenkbaar. De bereidheid om met de realiteit een spelletje te spelen was duidelijk afgebakend: de Vlaamse politieke klasse mag worden voorgesteld als een bende extremisten met verborgen agenda's, maar de eigen politici werden voorgesteld als waardige staatsmannen, met als onwaarschijnlijk symbool José Happart als de serene voorzitter van het Waalse parlement.

Het zou pas echt interessant geweest zijn als 'Karine et Rebecca' nu eens op zoek waren gegaan naar de fanatici in hun eigen kamp, die nooit ofte nimmer op hun extremisme worden afgerekend in de Franstalige pers. Nog altijd gaan veel Franstaligen ervan uit dat het radicalisme in België een Vlaams monopolie is. Het nauwelijks verholen anti-Vlaamse racisme van Maingain, Happart, Moureaux, de totale verstardheid van de PS, die worden nooit aangeklaagd. Toen ik deze zomer een kritisch stuk schreef over de uitlatingen van Yves Leterme in Libération, werd dat prompt overgenomen door Le Soir. Ik werd overladen met Franstalige felicitaties over zoveel Vlaams inzicht. Maar in mijn artikel had ik ook gesuggereerd dat een vergelijkbare Franstalige zelfkritiek het debat over de toekomst van België vooruit zou kunnen helpen. Die demarche is er van francofone kant nooit gekomen. (...)

Luckas Vander Taelen in De Morgen, 15 december 2006