Naar een minimale sociale zekerheid

Ik heb me ook al afgevraagd of een doemscenario wel gerechtvaardigd is. We hebben het toch goed, niet? Wel, ik ben pessimistisch omdat ik de cijfers lees met een historisch tijdsbesef. In de jaren tachtig waren we echt wel bij de besten. We waren daar fier over en we dachten dat het zo wel zou blijven. Twintig jaar later zie je hoe we weggezakt zijn, zonder het echt te beseffen. Ik heb voor de kinderbijslag de trend van de voorbije twintig jaar doorgetrokken voor de volgende twintig jaar. De waarde ervan is dertig procent gedaald. Als daar nog eens dertig procent afgaat, dan wordt de kinderbijslag voor het eerste kind absolute peanuts. Niemand zal dat nog zinvol vinden en voor je het weet, wordt de kinderbijslag voor het eerste kind afgeschaft. En dat zal sluipend gebeuren, zonder een debat of het wel zinvol is om iedereen dezelfde toelage te geven voor een eerste kind. Hetzelfde staat te gebeuren met de pensioenen. We stevenen regelrecht af naar een systeem van lage basispensioenen, een minimumpensioen voor iedereen. (...) Inderdaad, op een sluipende manier ga je zo naar een privatisering van een deel van het systeem. Als je de evoluties van de voorbije twintig jaar doortrekt, dan is het systeem dat wij nog kennen in een sterk gedecimeerde vorm aan het verdwijnen. We stevenen af op een Angelsaksisch systeem met een minimale sociale zekerheid. En het gebeurt in wat vroeger het hart van Europa was: Frankrijk, Duitsland, België.

Bea Cantillon, geïnterviewd door Liesbeth Van Impe in De Morgen, 26 februari 2007