Cubaanse democratie bij de SP.a

Het valt op als je onder socialisten komt. Hun feestjes vinden niet meer plaats in de volkshuizen, maar in door modieuze architecten gerenoveerde fabriekshallen. Wonen doen ze in lofts. Als ze gaan winkelen, is dat in trendy modehuizen. Lunchen doen ze niet in frituur 'Onder den toren', wel in de tapasbar. Hun vrienden zijn kunstenaars. Af en toe tref je nog eens een oude socialist aan met een pint, maar doorgaans moet je ernaar op zoek als naar een arbeider op de kieslijsten. (...) Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de sp.a de vrijwilligers moest terugsturen omdat er niet genoeg affiches waren. Nu hebben ze daar betaalde medewerkers voor. (...)

Ook de thema's waren fout. Vande Lanotte dekte de linkerflank af met een groene campagne, die geen mens interesseerde, behalve de groenen. Van een socialistische partij verwachten de kiezers sociale praat. Ook daar liep het mis. Vande Lanotte én Vandenbroucke brachten de boodschap dat ze de werklozen naar een job zouden toedrijven en ze zonodig zouden straffen. En ze vergaten dat Louis Tobback in 1995 verkiezingen won met het thema sociale zekerheid: 'Wij zorgen het best voor u, voor uw pensioen, uw ziekenkas, uw uitkering, uw kindergeld.' Intussen ging Jean-Marie Dedecker aan de rechterkant aan de haal met socialistische stemmen met een boodschap van veiligheid. (...)

Is er na de verkiezingen iets veranderd? Niet. De partij wordt nog even autocratisch geleid. Twee kopstukken, die geweigerd hadden lijsttrekker te zijn, gingen de youngsters dicteren hoe het voortaan zou moeten. Ze manifesteerden zich als 'godfathers' achter de schermen. In een goed uurtje was het geregeld. Een partij in crisis, en de sp.a is dat, doet er goed aan de democratie te laten spelen, het debat intern te voeren en daaruit een consensus te laten kristalliseren. Het is niet zo dat de tijd dringt. De eerste maanden nadat een partij uit de regering verdwijnt, moet ze toch even dimmen. Laat iedereen nu maar eens zijn zeg doen, ook over het voorzitterschap.

Wat is dat voor een besluitvorming waarbij vanbovenaf de nieuwe chef wordt aangekondigd met de aanvullende boodschap dat er best geen andere kandidaten komen? Dat is geen democratie, dat is Cubaanse democratie. Voor Caroline Gennez is dat een dodelijk begin. Haar resultaat was al niet overweldigend en ze moet nog bevallen van de eerste originele gedachte en de eerste spitse uitspraak. Gennez heeft tijd tot 21 oktober om het recht te zetten. Ze zal moeten bewijzen dat ze het waard is.

Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws, 16 juni 2007