De wetten van het politieke discours
Toen ik het eergisteren bij wijze van boutade over "de vijfde wet van LVB" had, vroegen een aantal lezers zich af welke dan wel de andere wetten van LVB zijn. Wel, ik moet bekennen dat ik die "vijf" zomaar uit mijn mouw heb geschud. Maar anderzijds is het wel zo dat ik in de loop der jaren in het vuur van de discussie allerlei al dan niet ernstig bedoelde "wetten" gelanceerd heb. Ik discussieer al sinds 1993 via computernetwerken: Compuserve, Fidonet, Usenet, weblogs. En dan laat ik nog mijn Usenet-berichten uit de jaren '80 buiten beschouwing, omdat het daar niet over echte discussies ging. Maar goed, om mijn "wetten" terug te vinden heb ik moeten googelen, en ik heb er maar twee teruggevonden, en heb ze dan nog moeten hernummeren ook.
De Eerste Wet van LVB, uit 2001, kwam bij me op na het lezen van de artikels en boeken van Marc Spruyt en van wijlen Hugo Gijsels:
De Tweede Wet van LVB, ook uit 2001:
De Derde Wet van LVB die ik wel eens formuleer, maar die niets met politieke discussies te maken heeft, luidt:
Tijdens het googelen naar mijn eerder gepubliceerde wetten kwam ik ook nog andere leuke wetten tegen die bruikbaar zijn in politieke discussies. Het gaat niet om regeltjes die moeten gevolgd worden, maar om observaties die gemaakt werden tijdens politieke discussies en die verwoord worden als een wet.
De Wet van Bismarck-von Bülow, geformuleerd door Philippe Schepens aka Fustigator, en te gebruiken in discussies over taalgrenzen, faciliteiten, randgemeenten en dergelijke:
De Wet van Fustigator:
De Eerste Wet van Croughs, de "wet van het abjecte Westen":
De Tweede wet van Croughs, de "wet van de onderdrukte minderheden":
De Derde wet van Askatasuna:
De Eerste Wet van Oblomov:
De Eerste Wet van Allure:
De Tweede Wet van Allure:
En tenslotte de bekendste maar ook de meest afgezaagde, de Wet van Godwin:
Wie vult dit lijstje aan met zijn eigen wetten?
De Eerste Wet van LVB, uit 2001, kwam bij me op na het lezen van de artikels en boeken van Marc Spruyt en van wijlen Hugo Gijsels:
Wie het Blok vanuit extreem-linkse hoek bekritiseert op zijn sociaal-economisch programma, drijft centrumrechtse kiezers in de armen van het extreem-rechtse Blok.
De Tweede Wet van LVB, ook uit 2001:
De geloofwaardigheid van een posting is omgekeerd evenredig met het aantal uitroepingstekens en het aantal woorden in upper case dat erin voorkomt.
De Derde Wet van LVB die ik wel eens formuleer, maar die niets met politieke discussies te maken heeft, luidt:
Als je te laat komt op een vergadering, zal de vergadering op tijd begonnen zijn. Als je op tijd komt op een vergadering, zal de vergadering pas met veel vertraging beginnen.
Tijdens het googelen naar mijn eerder gepubliceerde wetten kwam ik ook nog andere leuke wetten tegen die bruikbaar zijn in politieke discussies. Het gaat niet om regeltjes die moeten gevolgd worden, maar om observaties die gemaakt werden tijdens politieke discussies en die verwoord worden als een wet.
De Wet van Bismarck-von Bülow, geformuleerd door Philippe Schepens aka Fustigator, en te gebruiken in discussies over taalgrenzen, faciliteiten, randgemeenten en dergelijke:
Als een Germaanse taal in vrije concurentie is met een Slavische taal, heeft de Germaanse taal neiging tot overheersen op de Slavische. Maar als een Germaanse taal in vrije concurrentie is met een Romaanse taal, is het de Romaanse taal die neiging tot overheersing heeft.
De Wet van Fustigator:
Wie valt over tikfouten geeft daarmee te kennen dat zijn argumenten op zijn.
De Eerste Wet van Croughs, de "wet van het abjecte Westen":
Bij een conflict tussen Westers en niet-Westers kiest de progressieve intellectueel voor niet-Westers.
De Tweede wet van Croughs, de "wet van de onderdrukte minderheden":
Bij een conflict tussen een minderheid en een meerderheid kiest de progressieve intellectueel voor de minderheid.
De Derde wet van Askatasuna:
Wanneer een rechtse met een betoog of redenering wordt geconfronteerd die niet is gebaseerd op multicultuur en etnische tegenstellingen, treedt een vorm van cognitieve dissonantie op. Om de dissonantie op te heffen, zal er een denkbeeld of achterliggend motief van de opponent bij worden verzonnen die als "pro-multicul" valt te definiëren, waardoor het betoog in het gewenste kader valt te plaatsen.
De Eerste Wet van Oblomov:
Iedereen wordt normaal geboren, vervolgens proberen je opvoeders je in een linkse dan wel rechtse wieg te proppen en te vervormen, daarna ben je je hele leven met twee linker- danwel twee rechterhanden bezig met het afbreken van die linkse danwel rechtse wieg om tenslotte daarvan voor jezelf uit recalcitrantie een rechtse danwel linkse doodskist te timmeren.
De Eerste Wet van Allure:
Als een tegenstander van vrije marktwerking het falen van die vrije marktwerking wil aantonen, zal hij altijd met een voorbeeld komen waarin nou juist géén sprake is van vrije markt.
De Tweede Wet van Allure:
Als een linkse een stelling poneert, en je weerlegt die overtuigend met meerdere tegenargumenten waarvan er ééntje toch wat minder sterk is, dan zal de linkse zich in zijn antwoord alleen op die mindere richten, en de andere - niet te weerlegen - tegenargumenten volledig negeren, alszijnde niet-bestaand en dus ook niet relevant.
En tenslotte de bekendste maar ook de meest afgezaagde, de Wet van Godwin:
Naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi's of Hitler tot één.
Wie vult dit lijstje aan met zijn eigen wetten?

OutlawMike