Delphine Boël in Sint-Martens-Latem
Delphine Boël exposeert nog tot 12 mei haar kunstwerken in de Latemse galerij van Guy Pieters. Het boek van Delphine, "De navelstreng doorknippen" (Franstalige versie: Couper le Cordon), dat de laatste dagen uitvoerig door de mainstream media werd belicht, is eigenlijk de catalogus van deze tentoonstelling en tegelijk haar autobiografie.
Ik was aanwezig op de vernissage waar Delphine haar boeken signeerde en waar monarcholoog Jan van den Berghe een spitse toespraak hield:
Half België had blijkbaar ook een uitnodiging gekregen voor die vernissage, want de straten van Sint-Martens-Latem waren dichtgeslibd met auto's, en honderden mensen stonden in de rij te wachten om de kunstgalerij binnen te mogen. Een scherp contrast met de vaak zeer schamele opkomst bij koninklijke bezoeken.
Taboo in Chains, 232 x 187 x 120 cm
Meer foto's hier.
EricJans
Sta me toe even een kleine mijmering te maken...
Het begrip 'Vlaanderen', 'Flanders' is internationaal en ook historisch 'vooral' bekend als een artistiek begrip... van de 'Vlaamse Meesters', de 'Vlaamse Primitieven', enz. ...
Nu komt hier - in St-Martens latem, of all places! - toch wel een buitenechtelijke koningsdochter artistiek exposerend haar menselijke trauma's overwinnen. En hoe!
De toespraak bij de opening is het 'Vlaams', door een monar(e)oloog. Prachtig gevonden.
Het publiek? Het luistert niet eens aandachtig!... het zit rustig te keuvelen. Het vergaapt zich aan deze mengeling van kunst en blauwbloedige controvrse. Het lijkt te denken: "Ach, die koning is er nu eenmaal en hij is er misschien zelf nog niet overheen maar wij zijn er allang overheen, mét of zónder die koning."
Prachtig. Niks opzienbarends aan de hand: de man heeft 17 jaar lang een buitenechtelijke relatie gehad en daaruit is deze dochter geboren. So what?! Let's face the truth! En nog een glaasje witte wijn, een zoutje, een glas champagne... niks aan de hand... iedereen kletst rustig verder.
(Tot wanneer? Tot de volgende koninklijke speech van 21 juli? Met moreel gezag en grote waardigheid, natuurlijk.)
Goed of slecht... laten we niet oordelen. Een humane, een 'christelijke', een 'vrijzinnige' reactie van 'de Vlaamse mensen'. Enfin... verdedigbaar vanuit alle ideologische stromingen en overtuigingen en vele gewone mensen kunnen vaak niet op hetzelfde krediet rekenen, hoewel... Vlaanderen is tollerant, zeer tollerant, uiterst tollerant, kunstzinnig tollerant zelfs!
Dit tollerante, keuvelende publiek... dat zelfs nauwelijks luistert naar deze toch smeuïge speech van Jan Van den Berghe... zijn dát nou die 'racisten', is dát nou dat 'enge Vlaanderen', dat 'bekrompen Vlaanderen', dat 'katholiek verstijfde Vlaanderen' waarover we voortdurend binnenlands (en soms buitenlands) te lezen krijgen?
Jawel, Delphine... jij verdedigt 'België'... ik ben sinds jaar en dag een anti-Belg... maar jij, Delphine (zelfs of je nou die 'dochter van' bent of niet) jij bent het soort Belg waar ik als Vlaming mee in gesprek zou kunnen treden. Ik zou kunnen en durven openstaan voor je royalisme, al zou ik het er niet makkelijk mee hebben. Ik ben en blijf republikein. Maar jij bent de zeldzame soort Belg waarmee ik zou kunnen leven: weg van het belachelijk achterhaalde noblesse-meerwaarde-imago. Dit is voor mij échte adellijke grandeur! En ik spreek nog steeds als republikein. Deze koningsdochter zou de bruggen kunnen slaan die in België zo nodig zijn. Deze meid zou wat kleur kunnen brengen in het belgicistische pseudo-intellectualisch verdraagzaamheidsdiscours. Eens zienj hoever de verdraagzaamheid reikt.
Laat het echte 'gesprek' in al zijn geuren en kleuren nu maar beginnen onder 'de Belgen': misschien het eerste in 178 jaar België. En als Delphine Boël daarbij de artistieke woordvoerder van de Belgicisten wil zijn... dan mogen ze nog van geluk spreken. Een betere gaan ze niet meer vinden, vrees ik.
Coupons les cordons, inderdaad!