De kloof tussen Obama en onze socialisten

(...) [Obama] onderkent de rol van de staat, maar legt, als echte Amerikaan, de voornaamste verantwoordelijkheid niet bij 'de maatschappij', maar bij de persoonlijke verantwoordelijkheid. 'We moeten toegeven dat regeringsprogramma's geen ouders kunnen vervangen, dat de regering niet de televisie kan uitschakelen en een kind zijn huiswerk laten maken, we moeten toegeven dat vaders meer verantwoordelijkheid moeten nemen om hun kinderen liefde en leiding te geven.' Met die laatste zin doorbreekt Obama een progressief taboe. Vooral in de zwarte gemeenschap zijn, door de afwezigheid van vaders, de eenoudergezinnen vaak vallen van kansarmoede, maar dat mocht niet gezegd worden want dat was 'racistisch'. Obama durft te zeggen dat niet alleen 'de gemeenschap' verantwoordelijk is.

Hij doorbreekt een taboe van heel wat Europese sociaaldemocratische en socialistische partijen door onder meer op kernenergie te rekenen om Amerika binnen tien jaar onafhankelijk te maken van olie uit het Midden-Oosten, een ambitieuze doelstelling.

(...) Dat Obama een pleitbezorger is van de Atlantische Alliantie, is een goede zaak. Maar, als hij president wordt, en als een goede transatlantische verhouding hem menens is, dan zal hij verwachten dat Europa een echte partner is en zijn deel van de lasten draagt. En daar schort het 'm nu nog altijd. De Europeanen klagen dat de Verenigde Staten te weinig rekening met ze houden, maar ze geven nooit thuis als het echt moeilijk wordt. De Unie stond destijds collectief te klappertanden voor een derderangspotentaat op de Balkan, Slobodan Milosevic. Omdat ze inwendig verdeeld was, slaagde ze er ondanks al haar troepen en gevechtsvliegtuigen en vliegdekschepen niet in een geloofwaardige vuist te maken die jaren van oorlog op de Balkan had kunnen voorkomen. Vandaag treedt ze verdeeld en zwak op ten aanzien van Rusland en zijn optreden in Georgië. Respect moet je verdienen, en dat zal ook gelden ten aanzien van een eventuele president Obama.

En dat is het enige niet. Wie ook de president van de Verenigde Staten wordt, dreigt weinig te veranderen aan het systematisch anti-Amerikanisme en anti-atlanticisme van een aantal linkse Europese partijen, onder anderen de Belgische socialisten aan beide zijden van de taalgrens. Dat stelselmatige anti-Amerikanisme blijkt al uit het taalgebruik. Landen die meestappen in een Amerikaans project, zoals raketafweer in Centraal-Europa, zijn 'lakeien' of 'marionetten' van de Verenigde Staten. Reflexmatig anti-Amerikanisme daarentegen geldt als fris denkwerk. (...)

Mia Doornaert in De Standaard, 1 september 2008