Staatsblad: 25.000 pagina's in eerste drie maanden

Ingezonden door LVB op 2009-04-03 14:10

Professor Paul Van Orshoven ziet twee tendenzen: "Ten eerste: hoe meer regeringen, hoe meer wetteksten, want het is vooral de uitvoerende macht die er de hand in heeft. Ten tweede: de moderne politicus wil letterlijk álles reglementeren. Ik moet altijd lachen, als ik parlementsleden hoor klagen over te veel wetgeving. Waarna ze nog gauw een wetsvoorstel indienen voor weer eens een detail dat absoluut moet geregeld worden."

De professor verwijst naar het verkeersreglement, waarin staat dat een chauffeur te allen tijde de controle over het stuur moet bewaren. "Dat maakt wetten als het gsm-verbod achter het stuur volslagen overbodig. Maar eens men één detail regelt, is het hek van de dam. Want dat impliceert dat andere handelingen ook moeten gereglementeerd worden om te vermijden dat ze als toegelaten worden beschouwd."

"Er zijn in ons land twee vernieuwingen nodig", zegt professor Paul Van Orshoven, "een 'ontwetting' voor minder wetten en een 'wetetiquette' voor betere wetten - want met de hoeveelheid daalt uiteraard de kwaliteit. Het moet te snel gaan en de onnauwkeurigheid neemt dus toe. Vandaar de vele reparatiewetten."

Aan de federale overheid ligt het dit jaar niet. Van Orshoven: "Die produceert enkel programmawetten en een begroting. Maar van nieuwe, fundamentele wetgeving is er amper sprake. Het federale parlement is zoveel als een beschutte werkplaats geworden."

Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws, 2 april 2009

Reacties

#78362

Emmanuel

vrijdag, 3 april, 2009 - 16:50

 

"De professor verwijst naar het verkeersreglement, waarin staat dat een chauffeur te allen tijde de controle over het stuur moet bewaren. 'Dat maakt wetten als het gsm-verbod achter het stuur volslagen overbodig.'"

Ik ben geen jurist, maar dit lijkt me wel een verregaande stelling. Ik zie niet in waarom iemand die belt met een gsm per definitie de controle over zijn stuur zou verliezen.

Bijvoorbeeld: Als de redenering luidt "je mag niet met één hand sturen", dan is een manuele versnellingsbak en roken/drinken achter het stuur impliciet dus ook verboden. Luidt de redenering "je bent afgeleid, en je kan je daarom niet concentreren op het besturen", dan moet handsfree telefoneren ook verboden worden, want onderzoek heeft uitgewezen dat dat net zo afleidend is.

Kortom: in dat geval geef je véél te veel vrijheid aan een invulling door de rechterlijke macht, die in vele gevallen onvermijdzelijk inconsistent zal zijn, en voor juridische onzekerheid bij de burger zorgt. Ik volg zijn redenering in grote lijnen wel, maar zijn voorbeeld is veel te verregaand.

#78365

Questing Beast

vrijdag, 3 april, 2009 - 18:48

 

Kern van de zaak is natuurlijk dat er een boel wetten worden geproduceerd i.v.m. zaken waar de overheid zich niet mee te bemoeien heeft. De grote regeldrift heeft m.i. enerzijds te maken met de drang van politici om hun nut te willen bewijzen, anderzijds - vaak met goede bedoelingen - met pogingen om controle uit te oefenen op wat in se onbeheersbaar is: de schijnbaar chaotische output van de veelheid van menselijke individuele handelingen. Dat laatste heeft dan logischerwijs een hoop onbedoelde en vaak ongewenste neveneffecten tot gevolg met - ironisch genoeg - als reactie: nog meer regulering. Raar genoeg staan een hoop commentatoren die de wettenstortvloed aanklagen, Van der Kelen incluis, wel enthousiast in hun handjes te klappen als een hoop desastreuze maatregelen worden aangekondigd om zogenaamd de huidige financiële crisis "op te lossen".

#78366

Cogito

vrijdag, 3 april, 2009 - 19:07

 

Mart Laar in Estland had daar tijdens de nineties iets goeds voor: om een nieuwe wet bij te maken had je 60% meerderheid nodig, om er een af te schaffen 40%.

#78367

BC

vrijdag, 3 april, 2009 - 19:10

 

"De grote regeldrift heeft m.i. enerzijds te maken met de drang van politici om hun nut te willen bewijzen"

Heel vreemd, het lukt me niet om met google de URL van het citaat terug te vinden. Maar hier heb ik toch iets weten te reconstrueren: "Volgens onderzoek van de Universiteit van Bern over de werking van de parlementen van de OESO-landen (2004) functioneert de politiek het best waar de politici maar deeltijds betaald worden - en dus het minst aan bezigheidstherapie kunnen doen (zie "Professionalisierung der Parlamente im internationalen Vergleich" - PDF)"

#78374

New Statesman

zaterdag, 4 april, 2009 - 09:02

 

@BC bedoel je dat je de pdf zelf niet kan vinden?

Als je de file name googelt heb je best wel wat hits:

http://www.google.be/search...

#78376

Matthias Storme

zaterdag, 4 april, 2009 - 10:21

 

In de Poolse republiek hadden ze nog een drastischer middel: het liberum veto. Elke volksvertegenwoordiger had een vetorecht tegen de invoering van een nieuwe regel, zodat daarvoor unanimitiet in het parlement vereist was ....

#78377

Leo Norekens

zaterdag, 4 april, 2009 - 10:43

 

@Cogito: A la limite is het dan wel mogelijk dat er op maandag een wet goedgekeurd wordt door 60% meerderheid, die op dinsdag weer opgeheven wordt door de 40% minderheid...
:-)

#78398

Vergeten

zaterdag, 4 april, 2009 - 22:35

 

@Matthias Storme:

... waardoor Rusland slechts één Pools Rijksdaglid diende om te kopen.

#78441

BC

maandag, 6 april, 2009 - 05:56

 

@ New Statesman: ik probeerde via een google search het citaat terug te vinden, maar slaagde daar niet in. Doch na wat prutsen kwam ik tot volgende search: site:lvb.net "maar deeltijds betaald" - Google zoeken. (dan vind ik 1 zoekresultaat met URL lvb.net/drupal/taxonomy/term/15?page=197 - erop klikken leidt tot een "not found") Door nog wat te variëren met zoektermen kon ik de zin die ik hierboven quotete samenstellen.

Ik heb nu net nog wat verder zitten zoeken (matthias storme politici deeltijds betaald - Google zoeken) en heb het gezochte teruggevonden op (o.a.) brusselsjournal: https://www.brusselsjournal.... - De Kloof: Waarom Verkozenen Linkser Zijn dan Kiezers | The Brussels Journal

" (...) het geloof in de maakbaarheid van mens en samenleving. De verschuiving van de macht naar [zij die geloven in de maakbaarheid van de maatschappij] ligt jammer genoeg ingebakken in ons politiek systeem. Investeren in een politieke carrière veronderstelt op de eerste plaats al een relatief groot geloof in die maakbaarheid. Door te handelen in dat geloof maken politici zichzelf ook een heel stuk belangrijker.

Politici worden door de media nu eenmaal beoordeeld op hun voluntarisme, en dat wil eigenlijk zeggen op hun bemoeizucht. Aangezien we ze betalen om te werken, moeten ze ook laten zien dat ze iets doen. Wie niet voortdurend voorstellen voor verandering lanceert wordt als lui beschouwd. De vraag is natuurlijk of de samenleving daar het best bij vaart. Volgens onderzoek van de Universiteit van Bern over de werking van de parlementen van de OESO-landen (2004) functioneert de politiek het best waar de politici maar deeltijds betaald worden - en dus het minst aan bezigheidstherapie kunnen doen (zie "Professionalisierung der Parlamente im internationalen Vergleich"). Hoe meer politici we hebben en hoe meer tijd ze krijgen om zich met alle aspecten van de samenleving te bemoeien, hoe "linkser" de politiek wordt."