Urbanus en de volksgezondheid

Als ik op café of restaurant terugkom van de wc, vraag ik om te lachen waar de schotel met de pindanootjes staat, om er eens met mijn handen in te roefelen. Ze hebben daar toch ooit eens 47 verschillende urinesporen in teruggevonden, in die potjes die je bij je drankje krijgt?

Op den duur zijn wij zó resistent. Als je moest weten waar wij allemaal tégen kunnen. Als muggen en ratten al tegen het zwaarste vergif bestand zijn. Haal nu een keer Jan Breydel terug en zet die in een doordeweeks buskotje, die stuikt na tien minuten als een stervende vlieg in elkaar, van de bacteriën en de uitlaatgassen.

Ik zat vanmorgen nog te bedenken: als je één of andere zeldzame ziekte krijgt, doe je er eigenlijk best aan om zoveel mogelijk mensen te besmetten. Met zeldzame ziektes is immers niks te verdienen: daar steekt de farma-industrie zijn tijd niet in. 't Is dus kwestie van zoveel mogelijk in het rond te niezen en vochtige handjes te geven, als je wil dat er een middel tegen gevonden wordt (lacht).

Urbanus, geïnterviewd door Marnix Peeters in Het Laatste Nieuws, 9 mei 2009