Ideologisch profiel van VLD en VVD wetenschappelijk bestudeerd

De oliecrisissen in de jaren ‘70 zorgen voor economische problemen en de liberale partijen voerden een rechtse economische koers als antwoord op deze problemen. Bij de PVV/VLD bereikt dit een hoogtepunt midden de jaren ‘80. De partij profileert zich duidelijk terug als een klassiek liberale partij. Verhofstadt die de neoliberale lijn in de partij doordrukte is de grootste verklaring voor deze koers (Prevenier, 1997, p.3). De VVD grijpt ook terug naar oude waarden en krijgt op die manier opnieuw een klassiek liberaal profiel. Bij de VVD komt deze trend echter al vroeger op gang maar eindigt ook al midden de jaren ‘80. In de periode na 1990 groeien de linkse en de rechtse scores weer naar elkaar toe. Bij de PVV/VLD springt de linkse score zelfs over de rechtse. Eind jaren ‘90 is de aandacht voor de linkse thema’s sterk, maar niet sterk genoeg om te spreken van welvaartsliberale partijen. Tijdens de laatste verkiezingen wordt opgemerkt dat de aandacht voor de zes onderzochte thema’s in het beste geval nog maar 20% uitmaakt van het partijprogramma. De partijen vertonen zowel kenmerken van klassiek-liberalen als welvaartsliberalen. Andere thema’s worden belangrijker waardoor er geen duidelijk uitgesproken profiel meer is. (...)

Glenn Vervoort in "De VLD en de VVD - een vergelijkende analyse van partijprogramma's", masterproef K. U. Leuven, 2008 [PDF]