Echte en onechte chocolade

Vanderdekken: De oefening die ik, zonder ironie (ik ben een economische liberaal, maar ik wéét gewoon niet hoe de uitslag zou zijn), wel eens zou willen zien gebeuren, is als volgt.

Je neemt de balans en resultatenrekening van "de chocolademultinational". Je berekent de verkoopprijs per, bijvoorbeeld, kilo chocolade. En je trekt daarvan een hoop kosten af, steeds per gekozen eenheid (bijvoorbeeld: kilo chocolade).

Bijvoorbeeld: de verkoopprijs van een kilo is 1 euro, dus 100 cent (om afgeronde getallen te hebben, natuurlijk). De kostprijs van de huur van je winkel is zoveel cent. De kost van je personeel (per verkochte eenheid) is zoveel cent. De kost om de grondstof van daar naar hier te transporteren is zoveel cent.

OK, enzovoort voor verzekeringen, belastingen, electriciteit, marketing, en noem maar op.

Het resultaat is dat je per verkochte eenheid een getal krijgt, dat de "winst" voorstelt. Immers, je hebt verkocht voor X, je hebt kosten gemaakt voor Y en het "verschil" steek je op zak - even aannemend dat je aan de locals zo goed als niks betaald hebt.

Nu, hoeveel mag, en zelfs "moet" die "winst" zijn? 10 cent? 20 cent? 50 cent? Je moet natuurlijk éérst je winkel inrichten en éérst je personeel betalen, dus je moet éérst je kapitaal inzetten (en het dus riskeren) en dan pas kan je inkomsten zien verschijnen, dus er *moet* iets overblijven. Hoeveel?

En er is nog iets aan de hand. Voor cacao weet ik het niet, maar voor, bijvoorbeeld, naaiaterliers heb je eerst die aterliers nodig. En we praten niet over moderne liberale rechtsstaten, hé, de kans dat je van de ene dag op de andere je atelier kwijt bent is niet zelden ook reëel. En als economische liberaal denk ik dat het alleen maar redelijk is om ook daarvoor een stuk "winst" te eisen: misschien 5 cent per kilo, alleen al om in die landen een gebouw te *willen* bouwen?.

Wel, hoeveel is die winst? Als het erg veel is, en de arbeiders krijgen zo goed als niets, dan ziet dat er wel een tikje vreemd uit. Maar als er na aftrek van alle kosten van de opbrengst van die ene kilo niet veel meer overblijft om er de locals mee te betalen, dan *kan* je ze natuurlijk niet veel meer betalen.

En dat zouden we wel moeten weten, voor we, bijvoorbeeld, het product beginnen te boycotten. En zoals ik al zei, ik weet het gewoon niet, en het zou me niet verbazen als er flagrante gevallen van uitbuiting zijn, maar dat is iets heel anders dan het gewoon maar veronderstellen.

Beste groeten, Koen

Ik begrijp de discussie die hier gevoerd wordt niet goed. De reden waarom bepaalde producenten geen cacao-vet gebruiken is gewoon omdat het goedkoper is en de chocolade beter bestand is tegen hoge temperaturen. Dus kan je ze niet alleen in Noord-Europa verkopen maar ook in Zuid-Europa of Azië, zonder je zorgen te hoeven te maken over de transporttemperaturen of de temperatuur op de plaats van verkoop.

Je hoeft dus maar één product te maken (dat natuurlijk kwalitatief ondermaats is) dat je overal kan verkopen, dus behaal je een schaalvergroting tegen een goedkopere prijs (ander vet dan het dure cacao-vet).

En door het mengen van andere vetten breek je de macht van de cacao-producenten (want er is minder vraag) ... en moeten ze hun prijzen laten zakken om te kunnen verkopen, dus door het vervangen van het cacao-vet door ander plantaardig vet druk je de werknemers van de producenten in de slavernij, en niet omgekeerd.

En de vraag die we nu toch niet mogen vergeten te stellen is: WAAROM is er geen werk? WAAROM is er alleen maar ofwel cacao planten, of helemaal niets? En WAAROM is dat dan op plaatsen zoals bij ons, zo heel anders?

:-)

Koen

Bij de EU discussie was Nederland ook tegenstander van de uitbreiding van de definitie van chocolade. Nederland is de grootste verwerker van cacaobonen ter wereld. De Belgische bonbons worden veelal gemaakt van Nederlandse chocolade (van enorme zeer zuivere groothandelsblokken die banketbakkerijen/chocolaterieen inkopen).