Socialisten 20 jaar onafgebroken aan de macht
Op 9 mei 1988 traden SP en PS toe tot de regering Martens VIII, nadat ze zes en een half jaar lang in de oppositie hadden doorgebracht. De liberalen zouden vanaf die negende mei 1988 meer dan 11 jaar in de oppositie vertoeven.
Vandaag kan het Belgische socialisme dus 20 jaar onafgebroken federale regeringsdeelname vieren. Dat de SP.A sinds 21 december vorig jaar federaal in de oppositie vertoeft, mag de pret niet drukken, want de Franstalige zusterpartij PS is er wel bij.
Zelf zal ik deze verjaardag van twintig jaar socialistische beleidsklemtonen niet vieren, maar eerder betreuren. Socialisme blijft voor mij een stroming die afgunst cultiveert en kanaliseert, die de staat gebruikt als middel voor gelijkmaking in plaats van voor gelijke behandeling, die het individu ondergeschikt maakt aan de collectiviteit, die vooruitgang afremt opdat iedereen toch maar zou kunnen volgen. Die op zich nefaste ideologische basis durven ze wel eens milderen, omwille van de machtsdeelname of uit goedmenend pragmatisme .
Met een zekere heimwee denk ik terug aan de tijd van Martens-Gol, de laatste regeerperiode zonder socialisten. De tijd van het volkskapitalisme van de wet Monory-De Clercq, de economische herstelwetten die er met volmachten werden doorgejaagd, de export die bloeide door de devaluatie van de frank, de principiële beslissing om het staatsmonopolie op radio- en tv-omroep op te heffen, de budgettaire orthodoxie van "da joenk" Verhofstadt. Niet alles was toen echter koek en ei: de staatsschuld groeide verder aan, maar dat was eerder het gevolg van de sterk stijgende intrestvoeten op de schulden van vorige regeringen met socialisten.
Vandaag kan het Belgische socialisme dus 20 jaar onafgebroken federale regeringsdeelname vieren. Dat de SP.A sinds 21 december vorig jaar federaal in de oppositie vertoeft, mag de pret niet drukken, want de Franstalige zusterpartij PS is er wel bij.
Zelf zal ik deze verjaardag van twintig jaar socialistische beleidsklemtonen niet vieren, maar eerder betreuren. Socialisme blijft voor mij een stroming die afgunst cultiveert en kanaliseert, die de staat gebruikt als middel voor gelijkmaking in plaats van voor gelijke behandeling, die het individu ondergeschikt maakt aan de collectiviteit, die vooruitgang afremt opdat iedereen toch maar zou kunnen volgen. Die op zich nefaste ideologische basis durven ze wel eens milderen, omwille van de machtsdeelname of uit goedmenend pragmatisme .
Met een zekere heimwee denk ik terug aan de tijd van Martens-Gol, de laatste regeerperiode zonder socialisten. De tijd van het volkskapitalisme van de wet Monory-De Clercq, de economische herstelwetten die er met volmachten werden doorgejaagd, de export die bloeide door de devaluatie van de frank, de principiële beslissing om het staatsmonopolie op radio- en tv-omroep op te heffen, de budgettaire orthodoxie van "da joenk" Verhofstadt. Niet alles was toen echter koek en ei: de staatsschuld groeide verder aan, maar dat was eerder het gevolg van de sterk stijgende intrestvoeten op de schulden van vorige regeringen met socialisten.


Jan Govaert - jan (dot) govaert (at) mow (dot) vlaanderen (dot) be
Maar het zijn juist deze elementen in de maatschappij die nodig zijn om de toegevoegde waarde en middelen te genereren om dat laagste niveau juist te kunnen optrekken.
De hardwerkende Belg betaalt heel veel belastingen en RSZ en over dat geld wordt beslist door de Socialisten die zeggen minuutje we gaan dat sociaal herverdelen onder al de leeglopers en parasieten. Maar rijk gaan deze ( die feitelijk content zijn zolang ze maar niet moeten werken ervoor) en de rest nog minder er niet van worden. Ze krijgen slechts wisselgeld terug.
Neem nu de staking van de sluiswachters, aangevuurd door de Acod-Abvv vakbond van een maand terug in opdracht van de SP.A als alibi voor de koopkrachtdaling.
Men heeft uiteindelijk zowat 5% bekomen als loonopslag omgezet in een verhoging van de maaltijdcheques en verder in de loop van het volgend jaar enkele procenten hier en daar.
Of netto op jaarbasis zowat 2,5 %.
Maar de regering heeft geen geld en dus zullen er via een andere poort belastingen verhoogd moeten worden ten bedrage van 5%. De hele operatie zal tenslotte neerkomen op een vermindering van het inkomen ipv een vermeerdering.
Maar het uiteindelijk doel van deze staking is dat de rode vakbond met behulp van haar partij haar slag heeft thuisgehaald wat in feite niets meer is dan window-dressing.
En zo werkt het mechanisme van het socialisme in wezen altijd.