Bart De Wever heeft in een brief aan het CGKR aangifte gedaan van vier opiniestukken in de krant Le Soir die volgens hem aanzetten tot haat tegen hem, zijn partij en de Vlamingen in het algemeen, en die in strijd zijn met de antiracismewetgeving. Adjunct-directeur Edouard Delruelle van het CGKR liet intussen al aan het persagentschap Belga weten dat het centrum niet bevoegd is voor "communautair racisme". Enkele bedenkingen:

1. Dat Le Soir een anti-Vlaamse krant is die systematisch aan stemmingmakerij doet, is niets nieuws. Ik heb er op 1 september 2006 al een boos artikel over geschreven, nadat ik bij wijze van onderdompelingskuur twee weken lang systematisch elke dag Le Soir had gelezen. Wat die krant doet is niet symptomatisch voor de Franstalige media in het algemeen. Nee, Le Soir is een geval apart. Ook sommige Franstaligen vinden dat Le Soir geregeld te ver gaat. Le Soir is al decennia lang zo bezig. Al in mijn studententijd had de krant de naam een FDF-krant te zijn, en verschenen er dagelijks kleine venijnige anti-Vlaamse stukjes. Vandaag zou de invloed van het FDF wat minder zijn, en zouden er bij de krant ook heel wat journalisten werken van PS-signatuur, maar de anti-Vlaamse lijn is er niet op verminderd.


2. Zowel de N-VA, het Vlaams Belang als VLOTT willen de antiracismewetgeving terugschroeven en de rol van het CGKR beperken of afschaffen. Toch dienen deze partijen en/of hun kopstukken klachten of aangiftes in bij het CGKR. Dat is een moreel dilemma: mag je een beroep doen op een instelling of een wet waarvan je zelf de legitimiteit betwist? Het is een vraag waarover op LVB.net al jaren een discussie woedt. Sommigen zeggen: neen, want zo wek je minstens de indruk dat je de rol van het CGKR aanvaardt en nuttig vindt, en dat je voorstander bent van een beperking van de vrije meningsuiting. Anderen zeggen: ja, want zo laat je het systeem vastdraaien in zijn eigen inconsistenties en inconsequenties, en toon je in de feiten de twee-maten-en-twee-gewichten politiek aan: wat niet mag gezegd worden over allochtonen, mag wel gezegd worden over Vlamingen, Ieren of Amerikanen. In het VRT-journaal verklaarde Bart De Wever dat de bewuste opiniestukken in Le Soir "nauwelijks nog iets met vrije meningsuiting" te maken hadden. Ik had van Bart De Wever minstens enige duiding verwacht over het recht op vrije meningsuiting, tot waar hij dat recht wil beperken, en of hij zich nu neergelegd heeft bij de repressieve antiracismewetgeving en de al even repressieve rol van het CGKR. Vindt Bart De Wever dat het CGKR een nuttige rol te vervullen in de relatie tussen media en politici? Mijn mening is bekend: de antiracismewetgeving en het CGKR verminderen het racisme en de haat in de maatschappij niet, maar verhogen daarentegen het wantrouwen, de verklikkersmentaliteit, de maatschappelijke wrijving, de minachting voor de overheid en de wet, en het gevoel dat er met twee maten en twee gewichten wordt gewerkt.

3. De bloggende N-VA'er Theo Francken wijst op een luguber element in de VRT-verslaggeving: vlak nadat De Wever verklaard heeft dat "het bijna een oproep is om mij te vermoorden", toont de VRT een beeld van De Wever door het vizier van een camera, met het hoofd van De Wever in het centrum van de kruisdraden. De link naar een schutter die De Wever in het vizier van zijn geweer heeft, is gauw gelegd. "De moord op Pim Fortyn is blijkbaar een lachertje voor De Vadder en co.", schrijft Francken. Ook hier had ik graag vernomen of Theo Francken dit een inbreuk op de journalistieke deontologie vindt, dan wel een vorm van aanzetten tot geweld die via juridische of semi-juridische instanties (zoals het CGKR) zou moeten worden beteugeld.



4. Opvallend is dat er op de krantenwebsites die over deze zaak berichten en commentaren toelaten, heel veel commentaren binnenkomen. 88 reacties op HLN.be, 76 reacties op GVA.be en 25 reacties op knack.be. Ook op het forum van Le Soir wordt heftig gedebatteerd over de zaak, die de gemoederen duidelijk beroert.