Herman De Croo over technologie, politici en taal

Ik laat alle e-mails uitprinten en nadien dicteer ik het antwoord op een cassetterecorder. Ik ben razend op de e-mailcultuur: dat heeft geen vorm, dat komt uit de machine als een afgekookt blad... Tegen Bill Gates heb ik gezegd: 'Ik zal van computers houden zodra ik met ze kan praten en ze me gehoorzamen'. (...)

[Wat mij het meest zorgen baart is] de ontpitting van onze privacy (wijst naar de fruitschaal op tafel), zoals je het steentje uit een pruim haalt. Door het toenemende terrorisme worden we steeds meer beluisterd, bespied, becamerat. Straks wordt zelfs ons aantal niesbuien met een elektronische kaart bijgehouden. (...)

Toen prins Filip zou trouwen, belde VdB [Paul Vanden Boeynants] me op: 'Vind je niet dat we met de Ministers van Staat moeten samenleggen voor een cadeau?' 'Goed idee, Pol', zei ik, 'laten we elk 200 euro geven'. Vanden Boeynants is toen voor 30 x 200 euro een cadeau gaan kopen. Zes maanden later keeg ik hem weer aan de lijn, deze keer heel boos: 'Weet je dat ik van de helft van die mennekes nog altijd het geld niet heb gekregen? En dat noemt zich dan minister van Staat!' (schatert) (...)

[I]n België gaan tegenwoordig meer mensen op vrijdag naar de moskee dan op zondag naar de kerk. (...)

[Over de opwarming van de aarde:] Ik redeneer in die materie met gezond boerenverstand: als je 500 mensen steekt in een zaal die voor 100 mensen bestemd is, zal het onvermijdelijk zweetachtiger zijn. (...)

Per dag creëer ik minstens tien nieuwe decrooïsmen. Dat komt doordat ik denk in drie, vier talen tegelijk. Van die talen gebruik ik de voorzetsels en de nazetsels, ik verbaliseer naamwoorden en ik vernaam werkwoorden. Als iedereen zich hield aan het verdrag tussen Nederland en Vlaanderen, dan zou onze taal nooit kweken. Vandaar die decrooïsmen: het zijn doosjes die ik aanpas aan het idee dat ik wil overbrengen. Ik heb het récht om een woord te verkrachten. (...)

Mijn enige fobie is de angst om mijn bril te verliezen. Ik heb het één keer meegemaakt, toen ik van mijn paard viel en mijn bril in een maïsveld belandde. Het drama was dat ik toen zonder mijn bril niet kon zoeken waar mijn bril lag. Er zat niks anders op dan naar huis te stappen, nadat ik mijn paard bij een café had achtergelaten.

Herman De Croo, geïnterviewd door Manu Adriaens in Humo, 14 augustus 2007