VS op het verkeerde spoor met QE2

Ingezonden door LVB op 2010-11-20 14:55

Toen ik klein was verweten de Chinese communistische leiders de VS "kapitalistische schoothondjes" te zijn. Hoe is de wereld toch veranderd: vandaag klagen de Chinese leiders openlijk over Amerika's afhankelijkheid van "verouderde centrale planning". De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet. De Chinese ambtenaar had het specifiek over de beslissing van de Federal Reserve om 600 miljard dollar in de economie te pompen. Maar in plaats van die operatie "QE2" te noemen, zou deze nieuwe opstoot van "kwantitatieve versoepeling" beter "Titanic" genoemd worden. De rente is al erg laag, dus is het argument van de Federal Reserve en de regering-Obama dat de economie wordt gehinderd door de hoge rente, lachwekkend. (...)

We vertellen allemaal aan onze kinderen dat het wangedrag van hun vrienden geen excuus mag zijn om zelf foute dingen te doen. Dat is ook een goede vuistregel voor de wereldeconomie. Als China zijn munt kunstmatig laag houdt, dan betekent dat niet dat wij hetzelfde moeten doen. Als Europese landen een groter overheidsbeslag en meer schulden hebben, dan betekent dat niet dat wij hun fouten moeten nabootsen. (...)

Daniel J. Mitchell in een opiniestuk in The New York Post, 15 november 2010

Reacties

#101600

Marc Huybrechts

zaterdag, 20 november, 2010 - 17:39

 

Wat mij voor de borst stoot in de meeste media commentaren, inclusief dit stuk van Mitchell, is het door mekaar halen van fiskaal beleid en monetair beleid. Het fiskaal beleid met massale overheidsdeficieten en schuldopbouw is zonder enige twijfel rampzalig, en dat mogen we op de rekening schrijven van de 'nieuwe Keynesianen' zowel in de VS als in delen van Europa (maar niet Duitsland). Het monetair beleid is een andere 'kettle of fish' en in principe is dat in grote mate onafhankelijk van de Obama-Administratie, juist gelijk in Europa de Europese Centrale Bank verondersteld is van onafhankelijk te staan van de politiekers (althans in een 'immediate sense').

Het is niet waar wat Mitchell zegt, i.e. dat de Federal Reserve zou beweren dat "de economie wordt gehinderd door de hoge rente". Dat is een stroman-argument. Iedereen weet dat de rente laag staat. Wat de Fed wil doen is van de rente laag te HOUDEN, want in de huidige condities in de VS van massale interne 'overspending' (i.e. binnenlandse besparingen veel kleiner dan binnenlandse investeringen) zou men zich 'normaal' mogen verwachten aan een stijgende rente op kapitaalmarkten.

Het andere spook dat regelmatig wordt opgevoerd in deze context is dat van de komende galloperende inflatie. Dat doet men al jaren, maar niettemin blijft de (algemene) inflatie zeer laag. Hoe lang gaat men die kritiek blijven aanhouden tegen de 'evidentie' in? Er is geen direct verband tussen inflatie en balanstotalen van centrale banken. Wanneer men de 'monetary base' vergroot (i.e. reserves van banken bij de centrale bank) dan leidt dat niet noodzakelijk tot inflatie.

Ditgezegdzijnde sta ik niet achter de huidige maatregelen van 'kwantitatieve versoepeling', niet omwille van de 'versoepeling' zelf, maar wel omwille van de gekozen VORM van die versoepeling. In plaats van massaal overheidspapier te kopen zou de Federal Reserve er veel beter aan doen van PRIVAAT papier te kopen. In haar huidige vorm van 'versoepeling' faciliteert de centrale bank de steeds toenemende 'emprise' van de overheid op de economie, in plaats van de private sector direct aan te wakkeren.

Het grote economische probleen vandaag, zeker in de VS, en in Europa ook, is NIET inflatie, noch de 'stance' van het monetaire beleid, maar WEL de radikale toename in de relatieve omvang van de overheidssector in het totale BNP. Men zou het een 'verdringing' (crowding out effect) van de private sector kunnen noemen, en het leidt tot economische stagnatie (zeer trage groei) en mogelijks zelfs tot achteruitgang op termijn.

#101621

Karl

zondag, 21 november, 2010 - 08:00

 

Marc,

In uw derde paragraaf vergeet u een bepaald aspect van de huidige prijsvorming en daarmee verbonden, de inflatie. Het is namelijk zo dat reeds meerdere jaren onze inflatie (voor een gedeelte) kunstmatig laag gehouden wordt door substitutie van dure inlands geproduceerde produkten door goedkope import. Dit gegeven wordt onder meer uitgebuit om de loonhandicap te vergroten te vergoeilijken. Kijk maar eens naar de loonkloof tussen West en Oost Europa, tweeduizend kilometer naar het Oosten wordt hetzelfde gemaakt tegen een veel lagere loonKOST. Gooi daar gerust nog wat Chinese en Taiwanese saus over.

Onze globale inflatie is een matrix van lokaal te hoge prijsformules en veel lagere import prijsformules. We moeten dus een onderscheid maken. Als we even op micro vlak kijken, dan is dit onderscheid in prijsniveau zeer duidelijk zichtbaar: kijk naar de loonkost in de bouw (een goede referentie is de prijs van een nieuw huis) en de prijzen van de lokaal gegroeide voedingsmiddelen. Er is dus wel degelijk een verband tussen vergroten van de geldhoeveelheid en inflatie, in tegenstelling tot wat u schrijft, en we zien het gevolg hiervan in een scheefgetrokken handelsbalans. Welk effekt dit voor gevolg heeft, zal worden uitgemaakt door de appreciatie van deze of de andere munt, op KT, maar op LT zal dit een even negatief effekt veroorzaken - en daar ben ik bang van.

In alinea 4 beschrijft u eigenlijk het beleid dat onder meer tijdens de Amerikaanse burgeroorlog met de 'greenbacks' werd gevoerd: de geldhoeveelheid wordt aangepast aan de noden (lees: de groei) van de economie, met dit verschil dat de geldcreatie niet intrestdragend was. Dat beleid werd, ondanks meerdere pogingen, door de Britse bankiers steeds weer onderuit gehaald (en vervangen door hun eigen intrestdragend, parasiterend systeem, dat we nu nog altijd kennen). Dus zeg ik over uw suggestie: IN YOUR DREAMS!

Collectivisering zal ons deel zijn. En dan is mijn vraag weer (altijd dezelfde): wie heeft hier voordeel bij?

#101746

Karl

woensdag, 24 november, 2010 - 20:56

 

Intressant artikel hieromtrent:
http://trends.rnews.be/nl/e...

Na de hyperinflatie uit de jaren '70 komen we nu in het tijdperk van de hypergeldcreatie. Met als gevolg chronische inflatie voor de rest van de meesten ons leven. Vermogensbelasting is geen populaire maatregel, maar voor mij is inflatie ook een soort van vermogensbelasting, en geen kat die het door heeft.